– Што ти се случи, девојче? Да не сакаш да најдете вереник за тебе? прашал дедото. – Никој не ми треба, имам сопруг и го сакам, но не можам да живеам со неговата мајка.
– Што сакаш од мене? – Те молам помогни ми. Дај ми отров да ме отрујам. – Дали на тоа ќе ја изградиш својата среќа, дете мое? Па добро. Жал ми е за тебе. Ќе ти дадам отров. Секое утро ќе правиш чај од него и ќе и го даваш на мајката на маж ти. Само што имам еден совет за тебе.
– Каков вид? Кажи ми, ќе направам се, само да се ослободам од ова чудовиште.
– Во селото наше слуховите брзо се шират. Ќе те посомневаат. За да не се случи тоа – смени си го однос кон свекрвата. Биди љубезна, пријателски расположена, насмевнете се. Нема да помине многу време да треба да глумиш и да се измачуваш а така ќе бидеш заштитена.
Така направила жената. Наутро, когато пропеали првите петли (около 4 часот), снаата станала, замесила леб, направила чај и ја разбудила свекрвата. Дури почнала да и кажува мамо и да ја слуша се што ќе каже. И така секое утро. Мажот, неможел да биде посреќен, гледал како неговата мајка и сопруга се разбират, постојано се заедно и се среќни. Свекрвата си ја отворила душата кон снаата и покажала вистинска љубов кон неа.
По некое време снаата пак отрчала кај дедото, му се фрлила пред нозете и со солзи го молела:
– Дедо, те молам, знаеш и можеш се. Дај ми противотров. Доста чај и направив на свекрва ми. Таа ќе умре. А таа ми стана толку грижлива мајка.
– Драга моја, смири се, ти дадов ароматни билки, од кои си го сварила вкусниот и корисен чај на свекрвата. Отровот не беше во чашата, туку во твоето срце, но со Божја помош успеавте да се ослободите од него.