Имаше двајца браќа. Едниот имал жена и деца, а другиот живеел сам. Од мајка им наследиле голема нива. Заедно ја одгледувале и го делеле она што го произведувале.
Една година посеале поле со пченица. Кога пченицата ќе вроди плод, ја жнеат, ја врзуваат во снопови и ги оставаат на нивата поделена на два еднакви купишта.
Среде ноќ, на тој самохран брат, нешто му текна. Си рече: „Брат ми има жена и деца за хранење“. Не е во ред мојот дел да биде еднаков на неговиот. Ќе станам и ќе земам неколку мои снопови и ќе ги ставам на неговиот куп. Тој нема да го забележи тоа, па нема ни да се противи.“ Како што мислеше, така и направи.
Но истата вечер се разбудил другиот брат и ѝ рекол на жената: „Брат ми е млад и живее сам“. Нема кој да му помогне во работата. Не е во ред што добиваме снопови колку тој. Ќе станеме и ќе префрлиме неколку наши снопови на неговиот куп. Нема да го забележи, па нема да се противи.“ Така направија.
Следниот ден браќата отидоа на теренот и двајцата се зачудија кога видоа дека купиштата се еднакви, какви што беа. Тие не можеа да разберат како тоа е можно по она што го направија во текот на ноќта.
Така, следната ноќ го направија истото како и претходната – додадоа неколку од нивните снопови еден на друг. Утрото повторно ги чекаше чудо – куповите повторно беа изедначени. Не знаеле дека си префрлиле исто толку греди еден на друг.
Конечно, третата ноќ, браќата го сретнаа снопчето на грб што го носеа од својот куп. Така било објаснето чудото, па си паднале во прегратка.
Луѓето од селото, кога слушнаа за овој пример на голема братска љубов и несебичност, помислија дека на Бога му е помило местото каде што стојат купиштата жито од кое било друго, па затоа изградија прекрасно место за богослужба, на слава. на Бога.