Во животот сменила неколку професии. Таа беше гимнастичарка, учителка, актерка, продуцент и писателка – но низ регионот е позната како сопственичка на најубавата титула – Панонска принцеза
Оливера Балашевиќ е родена на 29 април 1959 година во Зрењанин. Вечно активна девојка, спортската кариера ја започнала со гимнастички тренинзи, на кои му останала посветена цели 11 години. Постигна многубројни успеси, натпреварувајќи се во четири дисциплини, а секако најголем беше освојувањето на олимпискиот стандард за Игрите во Москва во 1980 година.
Денеска може да каже – „Јас не сум поранешна гимнастичарка, јас сум поранешен репрезентативец во гимнастика, и до ден денес сум гимнастичарка“.
Како што подоцна напишала во нејзината книга „Планета дворје“, таа исто така имала претпочитани норми.
„Нема норма на која сум фрлил нишан, а да не можам да ја постигнам. натпреварувачи помлади од шест години; триумфирајќи во носење три тони јаглен во конкуренција на парови со мама; да ја изведе ѕвездата на гредата што се рибол во Бегеј; да биде првиот што скокнал „цукахара“; дипломирал со најдобро минливо време во дисциплина на мајка на две деца, да не ја пропушти висината на ниту еден родител, со двете внуки убедливо, без потреба од фотофиниш, да победи на трката со колички низ улицата Змај-Јовина во Нови Сад. И сето тоа само за да Можев да се обидам да ја вратам и поправам скршената порцеланска чинија насликана со непростливо тешкиот живот на мајка ми со сите тие неосвоени и освоени медали претопени во златни“.
Средбата со Ѓорѓе Балашевиќ и ги промени плановите, па таа не замина во Москва. Како што веќе многупати беше цитирано, Ѓоле преовладуваше како „петта дисциплина“.
Во една прилика рекла дека тоа е остварување на нејзиниот сон.
– Како средношколка сонував за себе во куќа полна со тантела, печам колачи и даса пишува песни некаде во моја близина. Па, тој сон ми се оствари – рече тогаш со насмевка и се присети како како мала постојано пеела со ручек, а нејзината мајка Пелка и рекла: „Сине, не пеј на ручек затоа што маж ти ќе биде неми.“ верувањето очигледно не се оствари.
Оливера верувала дека тие двајца биле поврзани многу пред таа 1979 година кога се запознале. Имаа младост на истото место, сестра му беше постара од него, а брат ѝ беше постар од неа… многу необични работи се поклопија.
Така Оља решила да продолжи кариера како сопруга и мајка, но не и одолеала на желбата на Жиоле да ја глуми Јука во филмот „Поп Ќира и поп Спира“. Ја освоил со една реченица – „Многу ќе ми помогнеш“.
Подоцна се појавува во филмовите „Улични пејачи“ (1981), „Специјално издание“ (1989), како и во филмот „Као рани мрз“, кој го режираше заедно со сопругот во 2010 година.
Гимнастичарка која за рекордно време дипломирала ДИФ, спортистка која успеала да освои бројни медали, мајка на три деца која завршила факултет и родила деца, ја напишала книгата „Планета Ѓорје“ која ги освои сите срца и во моментов чека второ издание.
По смртта на Ѓорѓе Балашевиќ, таа продолжи да пишува и со читателите да ги споделува своите спомени од животот.
