Планината Копаоник изобилува со природни убавини, а меѓу нив ќе биде и Стеван Јаниќ со своите 70 крави.
Никогаш не спиел во куќа, а добитокот не знае што е штала, но, како што вели, можеби не е направен за народот, па кога временските услови даваат ведро време, спие под дрвјата, покрај со кравите и биковите.
Само кога врне дожд или првиот мраз, тие одат по низините, наоѓајќи разни импровизирани засолништа за да преноќат.
Стеван Јаниќ, овчар на планината Копаоница, не ни знае од каде е, а кравите ги брани од разни диви животни како волци и ги плаши со громогласните звуци што може да ги испушти.
Стеван на овој начин е принуден да се занимава со сточарство, а освен тоа и го сака. Секоја негова птица има свое име, а тој тврди дека одговараат, односно дека ги знаат и нивните имиња.
Тој рече дека неговите крави се телат во шумата, а некои од нив понекогаш исчезнуваат.
-Кога е време за породување, тоа го прават во шума, баш вчера ми остана едното теле, а другото за жал го изедоа кучињата. Едното го изедоа волци, па за 5 дена изгубив 3 млади телиња – рекол сточарот, а потоа додал:
– Каде се тие, таму сум и јас. Како да ги оставам сами? Да ги оставам, до утре пола народ ќе биде заклан, а половина волци. Спијам под бука, бор, под некои грмушки, а кога е ладно се натрупувам во засолниште и легнувам.
Јаниќ рече дека никој нема да го прими во куќата.
– Никој нема да ме прими во куќата, за да преноќам, како да имам шуга. Во 16 села, ако ги замолам да ме остават да спијам, нема шанси некој да прифати. Мислат дека сум валкан, неизмиен, некултурен… Претпоставувам дека не сум за народот и куќата – рекол сточарот.
Да има своја куќа и штала, вели дека би имал повеќе можности, како и да се ожени.
– Би можел да произведувам здраво месо, здраво млеко. Не ми треба државата да ме храни, повеќе би сакал да се убијам отколку да ме издржува, само сакам да ми помогне за да можам да работам, и ќе ја вратам таа помош. Ми треба само штала, немам кеш, но би платил со млеко и месо – рекол сточарот.
Соседите често се жалат затоа што добитокот им го уништува родот или им го јаде плодот, па Стеван не еднаш се нашол на суд. Мораше да надополнува на разни начини, па даваше бикови и крави, а кога ќе можеше ќе плаќаше.
Рече дека нема да замине од овде, дека го сака ова и ова е неговото богатство:
– Никогаш не би го променил овој живот. Дури и да ми понудат жена, девојка, да ми понудат Дубаи и подводен хотел, нема да прифатам. Би ѝ рекол да дојде овде да му создаде капитал на детето, па нека оди во Дубаи. Вака сум роден, го сакам ова и тоа е се што имам, моето најголемо богатство е да ја видам фармата, природата и убавината.