Љубица од Ариље е храбра жена која решила да сподели болна и тешка приказна
Љубица со сите ја сподели својата мачна и тешка приказна, но луѓето беа поделени кога ја прашуваа за мислењето за целата ситуација.
Нејзината приказна многу ги интересираше другите луѓе и никој не можеше да остане имун на толку чувствителна тема.
– Живеев во мало село, опкружено со тајни, скандали и грешки кои ми го одбележаа животот.
За време на бременоста го доживеав најголемиот шок кога свекрва ми ме исфрли од дома. Тој удар беше тежок, но тоа не беше единствениот товар што го носев на моите раменици. Ќе бидам искренa и ќе признаам дека со години го изневерував мојот сакан сопруг Милан, а тоа што целото наше маало знаеше за моето неверство, освен тој, ме натера да се чувствувам виновна.
Јас и Милан долги години се обидуваме да имаме дете. Десет години макотрпни и неуспешни обиди. Секој ден нашата врска се влошуваше, копнеев по мало суштество кое ќе се надоврзува на нашата љубов. Претпоставувам дека таа силна желба не избрка еден од друг. Тоа беше товар што падна на мене и се чувствував немоќна да направам што било.
Секој ден работите се влошуваа. Прво ситни кавги, па препукувања, кој ја оставил чашата на маса, зошто не ги наводнував цвеќињата, како му се обраќам и со кој тон. Јасно ми беше дека ни се разделуваат душите кога тој отиде да спие во дневна, а јас останав сама во спалната. Тоа беа ноќи долги колку години, а перницата беше мокра од солзи. Тоа траеше со месеци. Бев несреќна. Утрото кога одам на работа немав храброст да му кажам дека разговараме, бидејќи видов презир во неговите очи. Можеби само еден од нас требаше да каже „Еј душо, мислам дека е готово, ајде да се разделиме како луѓе“. Но, немавме храброст. Бевме злобни и продолживме да се мразиме.
Во моменти на најголема тага го запознав Златко. Мислам, го знаев од порано, тој ни е сосед. Но, морам да признаам дека од моментот на мојата тага почнав да гледам потенцијал во секој маж. Златно го почувствува тоа. И го искористи. Сега би рекол злобно. Но, тогаш помислив – еве го, дојде човек да ме спаси. Тој стана моја утеха, место каде привремено ја најдов среќата. Но, во тој момент не сфатив колку тие одлуки што ги донесов врз основа на очај и слабост ќе го променат текот на мојот живот.
На почетокот, гледањето беше на пријателска основа. Баравме начини да се приближиме еден кон друг. Додека Милан беше на работа, ми носеше кутија со смокви. Па утредента одам кај него да му ја вратам кутијата… И така натаму. Сè додека не се случи нешто важно на тој клучен ден – а тоа беше отворањето на душата.
Сопругата на Златка почина пред неколку години, беше млада, почина од рак. Се обидуваше на секој начин да го најде вистинскиот. Но, сите оние со кои беше беа најмалку реални. Дојдоа до вратата, му викаа, а тој ми рече дека најмногу би сакал да не се сеќавам на нив откако ќе преноќи со нив. Иако не беше така лесно. Жените сакаа нешто повеќе од него. Тој беше себичен кон нив.
Од страв да не си ја отворам душата за лошите односи со Милан, не кажав ништо. Но гестот беше потежок од зборовите. Пријдов, го гушнав, го бакнав… Тоа беше фаталниот почеток на мојот крај.
Приказната продолжи збор по збор. Толку се занесе во таа врска што заборавив да го исклучам профилот на Фејсбук, а свекрва ми ја прочита преписката меѓу мене и Златко. Бев бремена во четвртиот месец и го носев детето на Златко. Во пораката му напишав: “Бремена сум. Го носам твоето дете, ќе останам со Милан додека не завршиш со опремување на куќата. Полесно ми е да одам на работа со него со кола, тогаш знаеш се, те бакнувам во очи и чело и те сакам најмногу“. Неговиот одговор беше ладен и себичен: „ Дерете му за пари додека не го сфатиме. Смајли“.
Тој момент беше пресвртница во мојот живот. Сфатив колку сум згрешил на Милан и колку сум ги оштетил темелите на нашиот брак. Тоа беше, пред се, нечовечко. Признавам. Но, не можев поинаку.
Наутро, навидум како и сите други, варам кафе, разговарам само со Милан и свекрва ми за бизнис, како пред месеци. Но тоа утро му помина низ заби: „Собери си ги работите и оди кај оној кому му ги рашириш нозете. Од тој момент како да влегов во вакум. Пола не се сеќавам, се спакував, ги голтнав солзите и дури тогаш сфатив и си реков: „Душо, чудовиште, зошто го направи ова“?
Се разбира, како и во сè друго, кармата се враќа двојно. Врската со Златко беше се полоша и полоша, полна со токсичност и болка. Претпоставувам дека веќе не бев истиот. Како да го обвинував за се што се случи. Сè што изградив на лаги и измами почна да се распаѓа. Тогаш сфатив дека кармата или можеби Божјата казна навистина допре до мене. Но, од таа тага и каење дојде сознанието на сопствените грешки.
Ги сфатив моите слабости и колку бев очаен да ја пополнам празнината во мојот живот. Но, ја сфатив и важноста на искреноста, верноста и почитта во љубовта.
Поминаа неколку години од големата драма. Сега сум самa, немам сила да започнам нова врска. Се плашам дека не ги искупив сите мои гревови.