Олга, ќерката на славниот Мики Јовичиќ, уште на рана возраст остана без мајка и татко, а потоа следеше грозоморните настани од кои и денес се опоравува.
Олга Јовичиќ е ќерка на легендарниот композитор Мики Јовиќиќ, творец на бројни безвременски хитови, без кои не може да помине ниту една прослава. Меѓутоа, во неговите стихови се чувствува болката што ја носел внатре. Тој умре многу млад, а миленикот на уметникот останува сирак и доживува судбина каква што не се ни гледа во филмот.
Соработуваше со најголемите ѕвезди од овие простори како: Мирослав Илиќ, Зорица Брунцлик, Ана Бекута, Маринко Роквиќ, Весна Змијанац, Јашар Ахмедовски, Љуба Аличиќ, Лепа Лукиќ… А само дел од евергрини се: „Снегот е повторно , Снежана“, како и „Ти си лек за мојата душа“, „Дојди да ми загрееш раце“, „Малку по малку“, „Крај на Бохемија“ и многу други. Тој напиша убедливо најмногу хитови за Шабан Шаулиќ, кралот на народната музика, како што многумина го нарекуваа.
Мики имаше три деца, синот Зоран и ќерката Олга со пејачката Зорица, а најмладиот наследник Стефан, исто така со пејачката Вања, која никогаш не ја запозна. Имено, Стефан е роден еден месец по смртта на Мики, која се случи на 15 јануари 1996 година.
– Додека живеев со моите родители имав убаво детство, имав љубов, се што ми треба, иако немаа хармоничен брак. Потоа ја изгубив мајка ми во сообраќајна несреќа во 1993 година. Имав 9 години, не ми беше толку голема траума, колку беше таа кола залепена за камионот. До денес ги имам последиците, имав тежок потрес на мозокот. Немаше место за брзата помош, целата бев покриена. Тато си ги скрши ребрата, срцето му беше смачкано, мама 11 дена беше во кома и почина. Тато се разболе од тага, но ми ја даде најдобрата година во животот, како да знаеше што ќе се случи.
Таа истакна дека има родители кои биле многу пред своето време, но дека многу повеќе личи на нејзиниот татко, за кого била особено приврзана.
Имав среќно детство. Тие беа пред своето време. Мама пукаше со пушка, играше базен, и судеа други жени. Многу јака, ја немам таа нејзина особина, повеќе личам на татко ми. Повеќе се врзував за татко ми, тој беше понежен, романтичен, ми пишуваше песни. Ме будеше со песни до перницата. Секогаш стоев на страната на татко ми, за мене тој беше херој. Сега знам само шпекулации и приказни, некој вели дека тој е крив за кавгите, некој што е таа. Не е мое, мое е што живеат преку мене. Тато се обиде да изврши самоубиство за време на нивниот развод. Сакаше да ја задржи, да привлече внимание веројатно… Мислам дека искористи се за да ја задржи. Јас не видов со свои очи, мојот постар брат го виде – ја започна својата болна исповед Олга.
Кобната љубов на Мики и неговата сопруга го одведе композиторот во бездната. Не можел да се помири со фактот дека ја изгубил, а според Олга намерно се уништувал, што и било тешко.
-Се разведоа, се помирија, па се венчаа во црква, но и тоа не траеше. Мама се врати кај него затоа што ме губи, почнав да бегам од неа, отидов кај татко ми. Но, ни тоа не ја спречи. Социјалното осигурување тогаш одлучи дека можам да одам кај кого сакам. Повеќе се врзував за татко ми. Не се сеќавам што мислев на погребот на мајка ми, знам само дека почнав да врескам кога ја закопуваа. Ама не ми беше некој голем шок тогаш, бидејќи имав тато, не паднав во депресија, татко ми ме пушти што сакам, ја наполнивме куќата со мачки, кученца… Не дозволи се чувствувам тажно. Потоа останав со татко ми и брат ми и животот ми изгледаше најубав, но татко ми многу страдаше.
Креаторот на големите хитови се занимавал со дијагноза по дијагнозата и не сакал да направи ништо за да си го подобри здравјето.
– Имаше втор инфаркт на нозете, не ни осети… Ќе се разбудеше навечер, ќе одеше да земе веш, ќе ми кажеше: „Сега дојде мајка ти, ми рече да земам пералната“. Тогаш како дете видов дека тој е уметничка душа која толку многу страдала. дека не му бев доволна. Како да знаеше дека ќе замине, намерно се уништуваше, пушеше по три пеколни дневно, пишуваше песни навечер. Мојот брат ја зеде смртта на нашата мајка потешко од мене, тој тогаш имаше 18 години. Не ми недостигаше мајка ми ни во моите тинејџерски години, ми недостигаше татко ми.
Таа верува дека татко и ја напуштил толку рано поради загубата на нејзината мајка, жената која неизмерно ја сакал, па страдал за неа до последниот ден.
– Тато навечер одеше на гробот на мајка ми, но ме чекаше да заспијам. Но, знаев каде е. Знаев дека ќе умре… Го знаев тоа, тој поставуваше дијагноза една по друга. На 40 години изгледаше 20 години постар. Што да кажам, освен дека секој ја живее својата љубов. Татко ми умре од љубов. Бев многу лут… Неговото срце се скрши од тага. Тој умре во моите раце. Се ожени со жена за која мислеше дека личи на мајка ми. Кога почина мајка ми дозна дека во таа кафеана има пејачка која е иста мајка. Дојде дома, ми кажа дека видел жена која личи на мајка ми. Следниот ден ме однесе таму, тоа е престижна кафана во Пожаревац, ги познавав готвачите и келнерите. Имаше само иста фризура, навистина не личеше, но беше феноменална жена која го роди мојот брат – рекла Олга.
Таа се сеќава на секој момент кога нејзиниот татко умирал и никогаш нема да го заборави неговиот последен поглед.
– Смртта на тато следеше еден месец пред нејзиното породување. Тато требаше да оди на бајпас, не сакаше да го види бебето, шансите беа 50-50. Во тие последни денови тој не сакаше да спие со Вања (неговата нова сопруга), за да не ја повреди во сон. Таа имаше осум месеци. Спиеше со мене, имавме долги разговори. Тој ми рече: „Можеби растеш како орхидеја во запуштена градина, но ти си орхидеја“. Имав чувство што ќе се случи. Нормално хрчеше – го опишува Олга кобното утро и продолжува:
-Едно утро не рчеше, туку како да се гушеше. Со маќеата скокнавме од кревет, ми рече да донесам ладна крпа, кога му ги подигнавме пижамите, тој веќе имаше ладна крпа. Кутриот, тој стана во текот на ноќта, но не сакаше никого да разбуди. Ме погледна со најубавите зелени очи, ми се насмевна, тоа беше најубавата насмевка на светот. Се измочав, па знаев што ќе се случи. Тешко ми беше кога дојде помош, докторот рече дека е мртов и да се јавам во мртовечница. Дојдоа за два часа, тој уште тропаше на она старото тропање. Немаше спас, тоа беше трет срцев удар. Го облекоа, го ставија во ковчег. Немаше бегање. Потоа седнав на скалите. Не можам да кажам дека созреав, но за мене беше земјотрес од 15 степени. Мислев дека ќе умрам. Дека не можам да продолжам – ги опишала ќерката на Мики последните моменти со нејзиниот татко.
Таа се соочила со огромна трагедија како 14-годишно девојче, но се надевала дека нејзиниот постар брат, во кој најде утеха, ќе биде светлината на крајот од тунелот. Сепак, судбината имаше поинаков пат за Олга.
– Она што ме одржуваше е тоа што мислев дека брат ми ќе дојде тогаш. Слушнав разни приказни. Секој помагаше како знаеше… Мајката на маќеа ми е приказна. Рекоа дека умрел поради мајката на Зорица, јас само го забележав тоа и не ја сакав во тој момент. Бев љубоморна. Зошто таа беше причина да умре, а не јас да живеам. Зошто не му сум толку важна како мајка ми, како тој да ја избрал неа. Така мислев како 11-годишно дете, не можев подобро. Кога се случил погребот, братот изјавил дека сака да биде старател. Да не го направеше тоа, ќе завршев во дом, затоа што никој не сакаше да го прифати, ниту од татко ми, ниту од мајка ми. Сите велеа дека немаат средства, соби… Многу го сакав брат ми, ме чуваше додека моите родители патуваа, работеа… Брат ми ме чуваше. Тој беше една жртва, а јас бев немирно дете. Кога се врати од војска не знаев како и што ќе правиме, тоа беше шок за него.
Покрај тоа што за кратко време ги изгубила двајцата родители, таа почнала да се бори со сериозни проблеми и не се чувствувала поласкано од ниту една страна, туку само прекорувана.
-Проблемот настана кога во неговиот живот се појави жена, домаќинка на моите родители, ја сакав, таа е 20 години постара од него. Ги најдов во интимен амбиент, ми кажа дека го сака Зоран (братот) и дека ќе бидеме заедно. Знаев дека не е во право, ги познавав нејзиниот сопруг и ќерка, која е на моја возраст. Бевме најдобри домаки. Ја доживеав како мајка, не ми беше здраво. Дури и професорите во училиштето го гледаа тоа како болест, јас и нејзината ќерка се оддалечивме. Ги остави сопругот и ќерката, дојде да живее кај нас. Таа не беше законски старател, но тоа беше нејзиниот изговор. Таа залепи слики од моите покојни родители за да ми олесни. Тогаш не и беше добро, но имаше добри намери, мислам така – вели во еден здив.
Не крие дека се уште се справува со трауми од детството.
Попуштив на училиште, почнав да ме тепаат таа и брат ми. Се сеќавам на денот кога една нејзина другарка ме придружуваше на училиште, кога ми рече дека треба да бидам среќна што ме чуваат, затоа што ќе ме силуваат дома, ќе бидам несреќна… Бев полна со рани и траума. Не ја сакаше маќеата ми, отидов кај брат ми Стефан, ги прашав дали можеме и него да го земеме. Затоа бев немирен за неа.
Една ноќ добила грозоморно претепување од сопругата на нејзиниот брат од банална причина.
-Еден ден се враќав од училиште, бев на гробишта, па кај маќеа, имав 11 години, мислеше дека таму ја озборувам. Брат ми ми удри неколку шлаканици, ме праша каде сум досега. Ми рече дека лажам, влегувам, таа ми вели: „Сега ќе те убијам, слушам како озборуваш дека те тепам, си го оставив детето за тебе, а ти велиш дека сум лоша. Вечерва еден од нас двајца ќе легне до татко ти“. Таа ме тепа со стап, јас одлетав од столот. Почна да ме дави, брат ми стоеше на вратата и ме гледаше, видов омраза во неговите очи. Братот кој секогаш ме чуваше само стоеше и гледаше, ѝ рече: „Немој, застани, таа не вреди“. Се мочам. Отидов кај тетка ми, бев смрзнат од урината.
Утеха не можела да најде ниту кај роднините, сите се криеле зад бројни изговори.
-Што да ти правам, треба да бидеш мирен, да ги миеш садовите, да бидеш добро дете…“ Така ми рече тетка ми. Отидов на училиште следниот ден така, сите ме гледаа. Сите Ги забележав модринките, тетка ми, кога ги видов, повторно се измочав, само за да не завршам во домот, таа беше помала од афион работа се, само да не ми го земат братот Се вративме, брат ми ми кажа дека му го уништив животот Денеска не се сеќава на пола работи бидејќи имав кошмари, земам лекови Бев вознемирена девојка, сега сум вознемирена жена.
Спасот се обиде да го побара во Македонија, бидејќи мајка и е од таму, а има многу роднини во соседната земја.
– Решив да го напуштам брат ми. На 15 години пораснав во убава, симпатична девојка, почна пубертетот. Брат ми не знаеше како да се справи со мене. Беше под влијание на тетките и вујковците кои велеа дека нема да кажам благодарам, дека ќе бидам кучка, се, но не и маж. Едно момче се заљуби во мене, тој беше насилен, сакаше да биде со мене, јас не сакав. Беше во Пожаревац, полицијата не можеше да ни помогне. Трпев насилство, се пожалив на брат ми, тој се обиде да ми помогне, но не можеше. Тој рече дека ќе ме чува. Јас тогаш имав 15 години, тој 22. Брат ми ме испрати во Македонија да останам кај моите роднини, само да останам додека не заврши. Меѓутоа, и на брат ми му беше преку глава од се. Денеска ми рече дека тоа го направил затоа што или ќе падне мртов, или јас или тој човек. Ме испрати кај роднина. Ми рече дека можам да дојдам само на гостин, дека Македонците ќе се грижат за мене.
Но, таа многу сакаше да се врати дома, бидејќи виде дека не е добредојдена.
– Му се јавив, му реков да не се шегува, сакав да се вратам, видов дека се не е во ред. Куќата беше полна со нив, видов дека не сум добредојден. Им кажав дека одам дома, но отидов во Скопје. Сакав да привлечам внимание. Никој од нив не дојде да види што да прави со мене, сите молчеа. Сакав само да привлечам внимание, тоа не се случи. Отидов во Црна Гора со една другарка од Пожаревац, ми рече дека одиме на работа, иако сме малолетни.
Случаен минувач и помогнал повеќе од сите нејзини најблиски луѓе, особено се воодушевил кога слушнал кој е нејзиниот татко, бидејќи ги обожавал неговите песни.
-Го излажавме шефот дека сме имале искуство и дека имаме 18 години. Првата вечер дојде полиција, виде дека сме малолетни, сопственикот се шокираше. Полицијата ме праша дали сум побегнал од дома, им кажав чија ќерка сум и дека немам каде да одам. Ги замолив да ме пуштат, дека само од порок пушам цигари, не оставија да работиме. Еден ден во кафеаната свири песната на татко ми, песна што ја напиша за Шабан. Дојде еден постар господин, архитект, кој градеше породилиште. Ме прашува од каде ги знам старите селски песни, велам дека татко ми ги напишал. Вели дека лично не го познава, но како да живеел со него поради неговите песни. Се отвори, ме праша што се случува со мене, ме слушна како плачам. Реков дека не знам што ми е, но немам пари да одам на лекар. Сакав да одам во Скопје, да живеам таму, затоа штедев пари. Сè уште живеам таму до ден-денес. Ме повика во собата, ме праша колку пари ми требаат. Реков дека не знам. Извади 5.000 евра, се шокирав. Чичко Рајко од Цетиње, не се сеќавам на неговото презиме. Ме замоли да дадам пари однапред за станот, да одам на преглед и да ја фотографирам главата – рекла Олга.
Тој оди во Скопје со намера да добие македонско државјанство и желба конечно таму да изгради мирен живот.
– Но јас, бидејќи сум јас, подоцна сфатив дека има некој алгоритам на животот, нешто лошо мора да ми се случи. Платив куќа во Скопје една година однапред и запознавам сосетка која имаше 28 години. Пиевме кафе, таа ја знаеше мојата цел, дека сакам да добијам државјанство, да работам, таа знаеше се. Ми вели дека работи во кафеана за викенди и дека некогаш можам да одам со неа. Отидов, на 100-тина километри од градот Скопје, таму отидов кај сопственикот со неа, 55-годишен маж. Местото дури и не ми се допадна. Сосетката беше келнерка за викенди, но таа не работеше тој ден, седевме и разговаравме. Ја чекав да се подготви. Ништо не се случуваше, како да излегуваме.
Немаше поим што ќе и се случи таа вечер.
– Не можев да помислам дека некој може да ме силува. Беше нормален, ми се обраќаше со „сине“, рече дека ќе ми помогне околу моето државјанство. Спиев кај неа, утредента требаше да одам со автобус до Скопје, тој ми понуди да вози, а таа остана, што ме изненади. Само што седнав во кола, по две минути ми ја стави раката и ми рече: „Толку си мила, убава“. Го прашувам: „Вујко Лука, што ти е?“, а тој: „Не ме замарај, го прашав зошто го прави тоа, му реков дека е стар, се претвори во слива, а јас сепак можев не верувам што може да се случи.
И додава дека не и поверувал кога му открила дека е невина, но почнал страшно да ја навредува.
– Му реков дека не ми е добро, дека сум невин. Тогаш ми рече: „Ти си српска кучка што дошла да јадеш со шиптари, јас познавам такви како тебе“. Му реков дека имам семејство овде, дека мајка ми е Македонка. Се паркираше, се обидов да земам телефон, не знам ни на кого да му се јавам… Ме удри и ми рече: „Сакаш да те тепам, да уживаме или не се правиш да бидеш добар со мене и да уживаш?“. Сè почна да се меша. Го замолив барем да стави кондом, ми рече: „Секако дека ќе ставам кондом со кучка како тебе“. Ме повлече кон него и болката. Чувствував силна болка, само размислував, ја чував, сонував за некој принц – откри таа во својата исповед на Хајп ТВ.
После тоа сакаше да се самоубие, првата мисла и беше да се фрли под камионот, но се плашеше од Бога, верата и беше спас.
– Се вратив во станот. Ме застана еден човек и ме возеше до Скопје. Поминавме покрај градот во кој живее семејството на мајка ми. Сакав да отидам кај нив, да им кажам што ми се случи. Но, мислев дека ќе се чувствувам како неуспешна фигура пред скулпторот. Се обвинував себеси. Но, ова не е најлошото, она што ми се случи потоа ми ја направи најголемата дупка во душата.
Соседот всушност и бил најголем непријател, а Олга не можела ни да замисли што е способна да направи.
– Отидов да земам цигари следното утро, бидејќи ми кажа дека е таму. Требаше да разговараме, но се појави автомобилот на Лука, некој човек беше позади, кој ме повлече. Таа не кажа ништо, само немо гледаше. Потоа поврзав дека таа ми го постави. Но, не ми беше јасно што сака сега од мене. Не сакав повторно да го поминам истиот пекол, се обидов да се удавам со запалка. Повторно стигнавме во тој бар, а јас само посакував да не сум таму. Сè боли од претходниот ден. Па, тука започнува мојата вера во Бог. Веќе закажав на невролог, бидејќи не ми беше добро. Гледам долна облека на креветот. Слушам човек, кој мислам дека е Бугарин, поради неговиот акцент и полека почнува се да се тресе.
1 / 7 Фото: Принтскрин Инстаграм – олгајовичиќ
Тогаш таа само го молеше Бога да и помогне и верува дека тогаш се случило чудо.
– Само слушнав некои гласови, мислеа дека некој ме дрогирал, а јас така мислев, бидејќи не можев да се движам. Како да сум во сон. Знаев дека нешто се случува, но речиси ништо не се сеќавам. Зашто, да се сетам, денес немаше да бидам жив. Се разбудив во некој подрум, цела влажна и модринка, валкана. Неколку од нив ме силуваа. Ништо не почувствував – низ воздишка вели Олга.
Тогаш сфатила колку е навистина мала и незаштитена, препуштена на самата себе.
– Кога стигнав во станот, едвај ја преживеав ноќта. Се тресев, а потоа почувствував дека го немам срцето кое е мојот дом. Две години потоа спиев под креветот. Се плашев од мажи. Ми требаше многу време да стигнам до каде што сум денес, а навлегувам во 40-тите.
Сменила стан, работа, се. Имала разни одмазднички идеи кои ја труеле одвнатре, како што истакнува. Но, нејзината вера и желбата да остане нормална ја спасија. Долго време и требаше да ги извади сите отрови од неа.
– Мислев дека никогаш нема да се омажам. Започнува период од мојот живот каде стекнувам доживотни пријатели. Паѓам во вознемиреност измешана со вртоглавица. Толку ми падна серотонинот, да ги нема тие луѓе наоколу, не знам како ќе завршев.
Имала погрешни љубовни верувања, сакала посесивно и нездраво, како нејзиниот татко. Нејзиното исцелување беше макотрпен процес.
– Имав фиброиди, ми го скратија грлото на матката. Пак го погоди најболното, затоа што не смеев да одам на гинеколог. Тогаш лекарите ми рекоа дека веројатно нема да можам да имам деца. Но, размислував за посвојување. Иако, се плашев како ќе живее детето, се плашев да не го доживее тоа што сум јас.
Таа требало да замине во Индија каде ќе се грижи за сиромашните и запуштени деца, а по пат се вљубила во сегашниот сопруг со кој добила син.
– Почнува многу убав период од мојот живот. Првпат останав во друга состојба, не можев да верувам дека тоа се случи, поради сите дијагнози. Добив напади на панча. Никој не ми рече да абортирам, но како што растат хормоните, растат и миомите. Тоа беше мојот изговор… Но, всушност, многу се плашев. После тоа се чувствував најмизерно на светот, не мислев дека сум добра личност, а сакав да им помагам на децата.
Меѓутоа, во меѓувреме таа стана мајка.
– По три месеци повторно почувствував гадење, веднаш отидов на гинеколог, но тие не го видоа плодот. После неколку дена отидов пак и тогаш дознаа дека носам два плода. Се прашував каква порака е ова за мене. Само еден се развил и така се родил Михаил.
После сите трауми и трагедии, таа денес води мирен семеен живот, а целта и е во иднина да им помага на децата без родителска грижа.