Обредот на осветување на водата влече корени од раните периоди на христијанството, што го потврдуваат и старите списи како што се апостолските институции. Сепак, иако е многу стар, немаше цврсто утврдено правило за местото, времето и начинот на спроведување на оваа церемонија.
Имаше разлики во ритуалите, но сите тие содржеа основни елементи како молитви, призив на Светиот Дух, благослов во вид на крст и потопување во вода, кои и денес се суштински дел од секоја церемонија на осветување на вода.
Познати се две осветувања на вода: големо и мало.
Големото водосветување се врши двапати годишно на Крстовден (навечери на Богојавление Водици) и на Богојавление, во кое се сеќаваме на крштевањето на Исус Христос во реката Јордан. Мало водосвет се врши во различни прилики, за време на други црковни чинови и церемонии, на Велигден и пред прославата на крштевањето на домаќинот, а на барање на поединечни верници – во секое време и на секое место: во куќата, во полето, во градината и така натаму.
Колку долго може да се чува светата вода По една година кога ќе дојде новата вода, што се прави со старата?
Одговорот на тоа прашање не е запишан во црковните книги, ниту пак има пишана наредба во врска со тоа. Но, затоа постои народна традиција и обичај што црквата премолчено го усвоила, а се здобила и со традиционална вредност, како и многу други работи што се зачувани во црквата преку традицијата.
Значи, според таа народна традиција, а сега и црковна традиција, ако целото количество на Богојавленската вода не се троши побожно во текот на годината, тогаш остатокот, кога ќе дојде новата вода, се влева во бунар, во река или во цветови. Во секој случај, каде што нема да биде изложен на газење и сквернавење.