На Водици верниците се поздравуваат со зборовите „Христос се јави“, а се збогуваат со „Навистина се јави“
Според религиозното учење, во првата година од својата јавна дејност, Исус Христос отишол кај Јован за да биде крстен од него. По крштевањето, Јован, наречен Крстител, ги видел небесата отворени и Светиот Дух, како гулаб, се спушта на Исус.
Тој момент го претставува објавувањето на Богочовекот и воведувањето на Христос во месијанската мисија и се слави како Богојавление .
Затоа на Водици се извршуваат две осветувања: во пресрет на празникот во црквата и на денот на празникот во река или друга проточна вода.
На Водици верниците се поздравуваат со зборовите „Христос се јави“, а се збогуваат со „Навистина се јави“.
Пред повеќе од 15 години, во Србија беше обновен стариот обичај да се фрла крст во река или езеро, а младите мажи и жени се натпреваруваат што први ќе пливаат и ќе го фатат.
Според правилото, треба да се преплива 33 метри, што ја симболизира возраста на Исус Христос кога бил распнат.
Доколку не сте спремни да трчате до крстот, според традицијата, на овој празник дефинитивно е препорачливо да се капете во реката за подобро здравје.
Во сите цркви на овој ден се осветува водата која верниците ја носат во своите домови. Се верува дека оваа вода е лековита.
Сепак, пливањето за светиот крст не било отсекогаш обичај на Водици.
„Обичајот да се плива за светиот крст на Водици не се враќа во далечното минато, иако е распространето верувањето дека тоа е особено свет и древен обичај, односно нешто што нè поврзува со нашето најдлабоко минато и црква и народна традиција. Мое мислење, пак, е дека таквото (иако широко распространето) верување нема доволно основа и не наоѓа потврда ниту во нашата историска, ниту во нашата литургиско-теолошка наука и практика“, објаснува ѓакон Хаџи Ненад М.
Сепак, овој обичај беше прифатен од нашиот народ и стана дел од нашата традиција.
„Може да се каже дека за релативно кратко време овој интересен, популарен и донекаде единствен обичај стана еден од оние кои се карактеристични исклучиво за нашата српска црква, сличен на наметнувањето на Бадник, празнувањето. на крштевањето или многу други божиќни, велигденски, свадбени, погребни и други народни обичаи, кои нашиот народ ги примил, а потоа нашата Црква на некој начин ги санкционирала и ги прифаќала, иако такви обичаи нема во другите православни цркви во светот, “ додава тој . тој.
Овој сега воспоставен обичај стана дел од нашата традиција, но слични традиции имаат и другите православни народи .