Лидија Стојановиќ (37) од Белград се соочила со заболување на црниот дроб, наречено автоимун хепатитис, како девојче од само 12 години.
За Лидија трансплантацијата била единственото решение бидејќи причината за оваа болест е непозната. По шест години чекање, таа конечно го доби својот донатор. Нејзиното страдање заврши. Секое утро таа се заблагодарува на личноста која и подарила нов живот и која, како што вели, продолжува да живее преку неа.
„Првите симптоми што ги почувствував траеја само еден ден и не ни чувствував дека тие се всушност симптоми на автоимун хепатитис“, се сеќава Лидија.
„Имав силни болки во зглобовите, рацете и нозете, всушност никој од докторите не ми објасни ниту мене, ниту на моите родители колку е тоа сериозно. Само рекоа дека е многу важно да земам терапија, дека тоа е болест чија причина е непознато, дека не се лекува, но дека можам нормално да живеам со терапија“.
Дури во 2012 година го имав тој прв сериозен симптом, кога ми пукна крвен сад во стомакот и почнав да повраќам крв“, ги опишува овие страшни моменти за жената од Блиц.
Во времето кога станала свесна за својата болест, во Србија не била развиена програма за трансплантација на органи, па спасот морала да го бара во Италија. При интервенција и ставање на листа на чекање настанала компликација. Таа добила сепса и паднала во кома. Не и дадоа никаква шанса.
„Всушност, на моите родители им кажаа за мене во минато време. Како, добро, ќе ја паметиме, беше ваква, беше весела…“, вели Лидија.
Меѓутоа, Лидија се разбудила токму на денот кога починала нејзината баба. Сите рекоа дека можеби е некако поврзано.
Во Италија беше четири години, но не дојде ниту една покана. Уморна од чекање, таа се вратила во Белград, каде што програмата за трансплантација на органи била многу развиена и успешна.
Потоа едно посебно утро телефонот заѕвони.
„Беше на 19 јануари, беше Богојавление, се сеќавам дека мајка ми ми се јави рано сабајле и ме праша дали сум повикана. Ја прашав кој треба да ми се јавува, ми рече дека треба да биде од трансплантација ми викаат мајка ми сонуваше за моето опоравување тој ден“.
„Ме оперираа, тоа беше многу тешка операција“, објаснува Лидија.
„Првото нешто што го паметам е кога докторката Наташа Петровиќ ме разбуди со зборовите: „Сонце мое, успеавме, браво!“
Секој ден се сеќава на својата донаторка Лидија. Поради политиката на приватност при трансплантација на органи, таа се уште не го запознала семејството на девојчето чиј црн дроб и дал нов живот.
„Мислам дека на животот гледам малку поинаку од другите луѓе, но претпоставувам дека тоа е нормално, многу сум благодарен што имав можност да го претворам животот во запирка. Научив да ги славам малите нешта и да го славам животот секој ден Го живеам најдоброто што можам, бидејќи тоа е нешто што му го должам на мојот донор и на нејзиното семејство“, вели оваа храбра девојка.