Вообичаено тажните приказни за самохраните родители се за мајки, овој пат грижлив татко ја сподели својата исповед
Сопругата на Небојја, Весна, починала веднаш по породувањето поради проблеми со бубрезите. Девојчето кое таа го донесе на свет е родено предвреме, на самиот почеток на седмиот месец. Небојша, кој мораше да се соочи со загубата на сопругата, мораше да се грижи и за девојчето кое имаше проблеми поради предвременото породување и да се соочи со фактот дека сега само тој одговара за својата ќерка.
Небојша В.(47) од Белград бил во доцните триесетти години кога запознал жена за која веднаш дознал дека е вистинската.
– Тоа беше љубов на прв поглед, како што велат. Веднаш знаев дека тоа е тоа. И двајцата бевме успешни во нашите кариери и двајцата сакавме дете веднаш. Секако, пред тоа моравме да се погрижиме за некои други работи, но сакавме што побрзо дете – вели Небојша.
Сепак, сонот за хармонично семејство брзо пропадна. Сопругата на Небојја во бременоста имала проблеми со бубрезите, па лекарите се фокусирале на спасување на нејзиниот живот. Сепак, девојчето е родено предвреме, во седмиот месец од бременоста, тешко само 980 грама. Сопругата на Небојја починала веднаш по породувањето.
– Останав со детето во чудна ситуација. Многу мои пријатели кои станаа татковци ми кажаа дека самото раѓање на дете е голем шок – имаш мало суштество во куќата кое не може да се грижи за себе и на кое му треба постојано внимание. Товарот веднаш се почувствува без разлика што се бараше детето и без разлика на помошта на моите родители и сестра – вели тој.
Небојши во првите месеци по смртта на сопругата паднал најтешко. Бидејќи малата Милица е родена предвреме, посетите на лекарите станаа секојдневие, а Небојша постепено потона во тага.
-На почетокот „вегетирав“, морав да го чувам детето, да го носам на лекари, не јадев, не спиев, од 100 килограми паднав на 72. Штом изгубив сопруга, отворив боледување каде поминав пет години. За прв пат излегов од дома по три месеци, а близок пријател за малку ќе ме извлечеше на прошетка низ населбата. Кога таа имаше осум месеци, јас неволно излегов од дома на службено патување, без мотивација да направам ништо. Се гасев – тоа го гледам денес кога ќе погледнам назад на сè – и детето беше единствената спасувачка мрежа што ме спречуваше целосно да се исклучам – признава тој.
Голема пресвртница за него беше службеното патување во Брисел. Дури таму почна да се враќа во живот.
-Во Брисел веднаш забележав дека ми недостига моето дете. И, доволно чудно, конечно почнав да спијам добро таму – во хотел, во непознат кревет. Ми се врати и апетитот. Купив подароци за неа со вкупен сооднос тежина-големина – едноставно купував работи за девојки. Патувањето во Брисел ме опорави – таму сфатив дека сега имам обврска да бидам жив – објаснува тој.
За целосно да и се посвети на малата Милица, Небојша најмил жена да му помага во куќата. Иако сите блиски луѓе се понудија да му помогнат, тој сакаше да ја преземе одговорноста за својата ќерка врз себе.
– Во тоа време дојде и пролетта, па јас и моето девојче почнавме да излегуваме во градот на прошетка. Почнав да уживам во секој момент со неа – вели тој.
По некое време Небојша толку се врзал за својата ќерка што не можел да замисли да биде разделен од неа повеќе од два дена.
– Ми стана незамисливо да не ја видам толку долго. Секако, морав да ја пуштам – одеше на патувања со баба и дедо, со тетка и, но страшно ми недостигаше – вели тој.
Небојша без никакво двоумење ги презеде должностите и на таткото и на мајката.
– Не сакав да чекам баба и тетка да ја научат на некои работи. Решив да ја направам силна личност која може да се грижи за себе, но и да остане нежна, да остане девојка. Никогаш нема да ги разберам родителите кои се откажуваат од своето дете. Детето е чисто, невино суштество и ваше е да го обликувате и да се грижите за него. Го сакав ова дете. Ја закопав главата во песок по смртта на жена ми бидејќи не можев да се носам со загубата. Сите беа позагрижени за мене отколку за детето, но јас морав да се повлечам. Поради неа – вели овој бестрашен татко.
На Небојша му станало јасно дека неговата ќерка го има само него, ако не се избројат членовите на неговото семејство, и решил да ја обезбеди доколку нешто му се случи.
– Станав свесен за фактот дека сум смртна, дека можам да умрам додека трепнеш, па почнав да и ја обезбедувам иднината. Бабата и дедото се постари, а сестра ми, која секако би се грижела за неа, има две свои деца. Почнав да мислам за себе како некој чиј живот беше претворен во функција. Мојата функција беше да го насочам моето дете, да го воспитам и да и надоместам за загубата со која таа влезе во светот – објаснува тој.
Небојша, чија кариера беше во подем во времето на смртта на неговата сопруга, свесно се откажа од унапредување за да биде со својата ќерка.
– Немаше од што да се избере. Веднаш сфатив кој ми е приоритет. Целосно и се посветив, одевме на одмори, на зимски одмори, времето го поминувавме заедно. Доаѓав на сите нејзини настани, на родителски состаноци, внимателно слушав кога зборуваше со мене. Се трудев да не го почувствувам недостатокот на еден родител – да го почувствувам моето присуство, мојот интерес, мојата љубов – вели тој.
Милица денес има осум и пол години и е второ одделение, а тој, како што вели, се труди да и биде и татко и мајка.
– Имаме полупријателски односи. Јас сум старомодна личност и верувам дека треба да постои поделеност меѓу родителите и децата, но и да се воспостави пријателски однос со детето. Заедно читавме бајки и приказни и секогаш бев искрен со неа. Таа знае што се случи со нејзината мајка, и објаснив сè и не дозволувам да се обвинува себеси за смртта на нејзината мајка, но треба да знае за неа. Меѓутоа, треба да се покаже и авторитет – мора да се знае која е границата, бидејќи тоа е во нејзин интерес. Во спротивно, работите лесно можат да излезат од контрола – објаснува тој.
Заедно со сите обврски околу ќерката, Небојша се лечеше и себеси. Решил да се обрати кај психолог и да го расчисти хаосот што го снашол.
– Пораснав во семејство во кое сите се многу блиски еден до друг. Кога некој ќе ме праша дали ми е преку глава, му велам дека не можеш да преболиш некој што го сакаш – не го преболев ни дедо ми кој почина во 1984 година. И сега, откако ја изгубив сопругата, сфатив дека ми треба помош. Отидов кај психијатар, врвен специјалист, кој е специјализиран за ситуации на загуба на семејството. Морав да се „препакувам“, да ги оставам луѓето кои припаѓаат на минатото во минатото. Но, тоа не значи дека се заборавени. Така, психијатарот добив задача да запишам на хартија се што ќе и кажам на покојната Весна, да плачам, да си ја олеснам душата, да истресам сè од мене и да продолжам понатаму – вели тој.
– Седнав над хартијата, пишував, гужвав, плачев, кинев и на крајот запишав една реченица: „Весна, ако не гледаш, се надевам дека си задоволна од тоа како ја воспитувам нашата ќерка“.
Првата година Небојша не ни помислуваше да се обиде да најде љубов. Само година и пол по смртта на сопругата почнал да се гледа со жени.
– Не сум навикната да бидам сама, а можеби и се плашев да бидам сама, па влегов во врска со жена која всушност не беше за мене. Бидејќи не бевме еден за друг, брзо ја прекинавме врската. После тоа сфатив дека ништо не е безбедно, па бев во неколку пократки врски, без притисок и обврски – вели тој.
Сосема случајно ја запознал жената со која е во врска три години.
– Не барав копија од мојата сопруга во ниту една жена со која бев. Барав само личност која ќе ми одговара. И двајцата имаме слична животна приказна. А Наташа е самохрана мајка на десетгодишно девојче. Кога дознав, веднаш и ја понудив мојата помош. Прво бевме пријатели, а потоа малку се зближивме. Таа ми одговара, се надополнуваме. Таа ги исполни празните места во мојот живот и животот на ќерка ми, а нејзиното дете доби татковска фигура во мене. Посебно ми е драго што нашите девојки убаво се сложуваа и што се сакаат. Со Наташа повторно се чувствувам како комплетно семејство – вели Небојша.