За неверојатната енергија што владее таму сведочи и исповедта на една девојка која доживеала чудо во Острог.
Ако сте биле во Острог кај Свети Василиј , сигурно сте биле сведоци на барем едно чудо. Секој кој оди на тоа свето место има своја приказна која е моќна како и светецот на кого му се молиме. Големо чудо под ова светилиште доживеа и една белграѓанка која јавно го сподели своето искуство.
– Прво морам да ви кажам една работа – ако некогаш сте слушнале дека не можете да одите во Острог кога ќе ви се допадне, но кога ќе ве повика Свети Василије, тука сум да потврдам дека тоа е чиста вистина .
По месеци планирање и преговарање за заминување, секој план пропадна. Или нема пари, или нема автобуски билети, или нема време, или времето е лошо… Секогаш нешто. Кога се откажав на кратко, во вторник повикот дојде како гром од ведро небо – Сакаш да одиме во Острог во петок? Бесплатно е, ноќеваме таму, заминуваме петок навечер, се враќаме недела вечер?
Секако ќе! И ете – одам, конечно, парите не ми требаат, а слободниот викенд се договори!
Ноќното патување брзо помина, и еднаш по 8 или 9 години, веќе не се ни сеќавам, повторно во далечината ја видов контурата на планините Остро. Насмевка се рашири низ моето лице, и додека нашиот мини-автобус нежно се навива по кривулестиот пат, меѓу дрвјата полека се појави големо, бело светилиште сместено речиси на самиот врв на карпата планина.
Одвреме-навреме вниманието ми го привлекуваа коментарите на возачот (Мајко мила, што е ова, ќе слетаме!) и моите сопатници кои се разболуваа од височина и се вртеа. Сакав да им кажам гласно: Еј момци, овде ништо не може да ви се случи!
Конечно, стигнавме до долниот манастир посветен на Света Троица. Оттаму, рече водачот на патот, тие што сакаат можат да пешачат, кои не – возиме до горната капија. Се разбира, пешки!
И знаете – стрмно е, високо, има многу одење, заморно е – особено за оние како мене кои најчесто седат во канцеларија. Меѓутоа, со моите двајца прекрасни придружници, кои ги запознав на ова патување, конечно пристигнавме живи и здрави, откако ги надминавме карпестите и нестабилни импровизирани скалила што водат низ шумата до Горниот манастир.
На капијата на манастирот – најмалку 300 луѓе! Едвај успеавме да најдеме душеци и ќебиња и да се сместиме меѓу стотиците луѓе кои се натрупаа на пространиот бетон пред домот, само за да можеме да преспиеме една ноќ под големото светилиште.
Чекавме ред да ги бакнеме моштите – цели 2 часа. Колоната се движеше многу бавно по тесните скалила што водат до пештерата каде што се чуваат моштите на Свети Василиј. Сонцето ги изгоре карпите, а јас имав ужасна главоболка.
Се прашував дали ќе издржам, кога моите мисли се изгубија и отидоа кај Свети Василиј. Кога трепнам (најверојатно многу подолго) се најдов во пештерата и се поклонувам на моштите на светителот.
О, колку за чудо ми помина главоболката! Верувале или не, не ми е гајле, знам!
По вечерната молитва, прошетав со моите нови пријатели и откривме колку се прекрасни монасите и девојките кои доброволно помагаат во Острог, колку се несебични и колку се грижат да се сретнат со сите, да им дадат бесплатна света вода и осветени масло, на секој што сака да му дава исповеди, сака да ги бакнува моштите…
Премногу уморни од патувањето, мислевме дека треба да легнеме веќе во 8 – на крајот, се фатив себеси како повторно се качувам кон пештерата во темен мрак, а една од моите придружници ја чекаше нејзиниот ред за исповед.
Кога конечно се средив на мојот дел од душекот, веднаш заспав. Претходно тој ден ги слушав луѓето како зборуваа дека ќе замрзнеме, дека нема доволно ќебиња, дека дува ветер, дека ќе врне… И врнеше, накратко, но не врневме. откажете се – ги покривавме работите и чекавме да престане.
Да се вратам во ноќта. Не знам ни колку долго спиев кога ме разбуди ненадејна настинка. Едвај ги отворив очите и видов нешто што толку ми беше врежано во душата што веројатно ќе го паметам цел живот.
Во куќата каде што живеам, навикната сум да се будам среде ноќ и да гледам завеса на која си играат гранките од дрвјата и со помош на уличното светло да правам разни форми, од кои се плашев кога бев мала.
Овој пат ги отворив очите и видов огромна камена планина, која го покрива целото мое видно поле.
Ми требаше еден момент да се сетам каде сум. Во средината на карпата – иконата на Свети Василиј, чија слика изгледаше како да гледа право во моите очи. Повеќе од неа, голем бел крст што свети. И не знам што го прави да свети, нема светлина таму. За жал, во моментот не ми ни падна на памет да се фотографирам.
Студот го немаше, повторно ми се загреа. Знаев дека огромната карпа ме штити мене, мене и сите што мирно спиеја околу мене.
Сакав да кажам некому. Ја погледнав Јелена со насмевка – мирно спиеше. Потоа во Невену – сонуваше како бебе.
Со истата насмевка, повторно легнав, и додека заспивав, слушнав што можев да го опишам како меко тропање и лесни чекори. Не сакав да ги отворам очите. Верувам кој беше. Знам кој беше.
И дознав зошто ми е ладно – ветрот го разнесе тенкото ќебе со кое се покривав до половината. Му бев благодарна што ме разбуди да ја видам таа убавина, тој тон на навидум суви и безживотни камења со блескава декорација одозгора, кој преку ноќ станува горд, силен, непоколеблив чувар, кој нема да те даде на ништо и никому.
А на планината што ја чува свети Василије, сè е можно – дури и темјанушки и некои прекрасни розови цветови кои првпат во животот ги видов како никнуваат од грубата, остра и стрмна карпа.