Во трката по „подобро утре“, модерно, европско и гламурозно, некаде на патот почнавме да го губиме македончето во себе. Она просто, гордо, со душа широка како Пелагонија. Она што со рака на срце ти вели „повели“ и ако му е последното парче леб.
Денес се грижиме какви чевли носиме, дали ни е скафандерот од новата колекција, и колку лајкови ќе добиеме на слика од „кафе“. А дали некогаш си се запрашал: Кога последен пат седнав со старите во дворче, со чаша ракија и тивка песна од хармоника во позадина?
Македончето не е нешто што се учи од книги – тоа се чувствува. Во мирисот на турско кафе на сабајле. Во раката на баба што меси со љубов. Во мевлемот од нане, во изреката „нема гајле“, во срамежливата гордост што ја носиме длабоко.
Не е срамота да бидеш модерен. Срамота е да заборавиш кој си бил. Зашто без корен – нема дрво.
Затоа, врати се понекогаш. Не мора физички – доволно е со срце. Послушај си некоја стара македонска песна. Раскажи му на детето за село. Посади домат. И кажи „ајде на кафе“ – не преку порака, туку во живо. Од душа.
Македончето не исчезнало – само чека да го повикаш назад.