Тогаш таа ги преживеа најболните моменти …
Сопругата на пејачот Миле Китиќ, Марта Савиќ , ги открива мрачните периоди од животот кои ги имала по породувањето.
Пејачката Марта Савиќ своевремено проговори за тешките моменти и животот по породувањето и призна дека откако ја добила ќерката Елена, со сопругот Миле Китиќ, долго време живеела во страв.
– На 11 август 1998 година се породив во Германија и ја родив ќерката Елена. Еден месец потоа се преселив во Белград. Кога се вели дека жената е бремена, не е само дека има голем стомак. Оваа втора состојба е исто така комбинација на психолошки промени што ги доживува жената. Дел од тоа останува по породувањето и така беше и со мене – рекла Марта и додала дека после тоа само била загрижена дека нешто ќе и се случи на Елена, пренесува Ало .
-Некое време бев буквално опседната со стравот дека нешто може да му се случи на детето. Особено се плашев да ја ставам ќерка ми во кола со мене. Возам и гледам во ретровизорот како главата и се тресе и едноставно се плашам. Имам мрачни мисли за тоа како би било ако не дај Боже се судриме – додаде таа пред повеќе од 10 години.
Набргу по породувањето дознала дека татко и е болен и признава дека има работи за кои сега жали.
– Штом дојдов во Белград, тетките ми кажаа дека татко ми е болен. Не ми паднало на памет да го ставам детето во кола и да отидам да видам што не е со него. Освен тоа, мислев, болен, па болен, многу важно, ќе оздрави…
-Не знам по колку дена ми дојде на гости роднина од Босна. Му кажав дека татко ми е малку болен, а тој ми рече дека утре ќе оди кај Јаша Томиќ да го посети. На враќање од Јаша Томиќ ми кажа дека татко му е доста болен и дека има желба да оди во родната Модрича во Република Српска и таму да умре, но дека не може да стане од кревет. Штом можев, веднаш влечев конци за да му обезбедам превоз до Модрица, но следниот ден ми рекоа дека е доцна – таткото починал – изјавила пејачката и признала дека и е жал што нејзиниот татко никогаш не ja видел својот внука.
– Дури тогаш целиот филм ми се расплетуваше во главата. Татко ми беше многу болен, а јас не го посетив, татко ми никогаш не ја виде својата внука, бидејќи јас го спречив да го стори тоа од мое, оправдано или неоправдано. Нема корекција. Сега ми е ужасно жал за тоа и кога мојата Елена, кажувајќи ги првите зборови, ќе извика: „Мамо… Тата… Дека“, јас сето тоа го тресам и и велам: „Сонце мамо, немаме веќе дедо“.