Приказна за еден дедо кој остана без својот животен сопатник:
Луѓето се свесни дека животот на никој не е вечен, но сепак им е тешко да го издржат крајот на секого. Тоа е нешто со кое веројатно никој никогаш нема да може да се помири. Исто е и во приказната за еден дедо кој ја изгубил својата баба.
Такви се луѓето, тие знаат дека ќе остарат, но сите се надеваат дека староста нема да брза. Но, таа брза како од инает. И јас порано бев младо момче. Направив и проблеми и трикови за родителите јас го кршев женското срце и излегував со пријателите. Но, овие помлади генерации не го знаат тоа. Тие нè гледаат стари како луѓе кои секогаш биле стари и кои немаат минато.
И ние го имаме, и тоа многу! Вие дури не сте трепнале и вашата коса е веќе сива, вашето тело сè повеќе боли и имате сè помалку луѓе околу вас.
Вие воспитувате деца, тие деца ги воспитуваат своите деца и сите бегаат на своите страни. Сè што ви останува е личноста што сте ја избрале за сопатник на животот. Неодамна останав без неа, без мојот животен сопатник кој беше со мене 60 години. Сè уште не сум се помирил со фактот дека таа ја нема секој ден кога ќе ги отворам очите. Бевме во брак 60 години, минавме низ сè заедно …
Имаше расправии, разлики и проблеми, но сепак љубовта секогаш не обединуваше и не помируваше. „За тоа време, ние толку се приврзавме еден со друг, што подоцна станавме неразделни.
Изградивме толку многу заеднички навики што сега животот без неа е бесмислен. Знаев дека нашиот крај е близу и честопати размислував за тоа. Се прашував што ќе се случи ако останам без неа, или таа без мене. Не знаев што ќе биде полошо, но тука, животот играше со своите карти.
Не ми е тешко што немам подготвен појадок да ме чека наутро, или дека никој не ми вика дека кафето е подготвено. Тешко ми е да останам без друг дел од себе. Овој дел што остана беше скршен, тажен и бесмислен. Додека беше таму, сè имаше некаква смисла.
Кога ја изгубив, се изгубив и јас.