Членовите на племето Wodaabe ја наоѓаат смислата на животот во убавината, мажите се подготвени да направат се за тоа, а еве што прават жените
Номадското племе Водаабе , кое се наоѓа во пустинските региони на Нигер , е уште едно во низата племиња кои практикуваат чудни обичаи низ Сахара каде жените и девојките ги оценуваат мажите врз основа на нивниот изглед.
Во африканското племе Водаабе од Нигер , акцентот е ставен на убавината , а браковите ги договараат родителите додека децата се уште се мали, најчесто меѓу роднини. Меѓутоа, еднаш годишно за време на фестивалот Гервол, машките членови на ова племе се маскираат и крадат жени.
Ако ја киднапираат сопругата без мажот да ги види, и младенците стануваат општествено признати. Таквите бракови се нарекуваат љубовни бракови.
Племето Wodaabe цени три работи во животот:
убавина,
Говеда,
Семејство.
Како племе основна карактеристика им е лојалноста. Тие заработуваат со трговија со добиток и месо, снабдувајќи стотици села од брегот на езерото Чад до брегот на Атлантскиот Океан на Сенегал, а згора на се, тие мора да бидат опсесивно горди на својот изглед. Мажите и жените од ова племе во Африка се познати по својата убавина, а Бороро, како што често ги нарекуваат, претпочитаат високи жени и мажи со силни мускули, прави нос и беспрекорна кожа.
По септемвриските дождови, пред да започне годишната преселба, номадските родови се собираат во пустината, заедно со својот добиток, за да го прослават преселбата, но и да се натпреваруваат во убавина. Овој караван настан трае до неколку недели и се вика Гервол. Тоа е богата културна церемонија која вклучува кланови состаноци, трки со камили, танцување, пеење и договорени бракови.
Сепак, најважното натпреварување на фестивалот Гервол е натпреварот за најзгоден маж од сите племиња.
И ако некогаш сте помислиле дека жените трошат премногу време на шминкање и дотерување – размислете повторно, откако ќе слушнете дека мажите од племето Водабе поминуваат повеќе од три часа за да се облекуваат, да се подготвуваат и да се шминкаат.
Костимите за специјалниот натпревар за убавина што се одржува секоја година се подготвуваат во текот на целата година и тие мора да бидат шарени, чисти, убави, со многу додатоци, а најдоминантни се жолтите и разните нијанси на сина боја.
Усните и носот на мажите мора да бидат особено истакнати, а откако ќе завршат сите процеси, мажите од племето Wodaabe се подготвени за натпреварот за убавина. Тоа е дел од нивната воинствена традиција. Прво, парада, танцување, пеење во пустина – се за да ја импресионира женската популација – која во овој случај е жирито и судијата.
Жените во тоа племе го бараат мажот со најубаво лице, најизразени црти, највисок и најграциозен. Тој мора да биде добро облечен, со поканлива насмевка и сјајни очи.
Жените од Водаабе се сметаат за највпечатливи во Западна Африка, поради што се во жирито. Набљудуваат, судат и коментираат од далечина, преправајќи се дека се срамежливи – а всушност се сосема спротивни. Победникот симболично се нарекува „Господин Водабе“.
Конкурсот е отворен за сите оженети и слободни мажи, а доколку победникот не е оженет… слободните жени од жирито можат да го поканат на „поблиско запознавање“.
Победниците на изборот за убавина Gerwol ритуално се паметат години подоцна.
Самата церемонија на „покажување“ на натпреварувачките не се разликува многу од добро познатиот натпревар за Мис на светот. Натпреварувачите одат пред судиите сакајќи да остават најдобар впечаток.
Но, за нив е нешто потешко, бидејќи треба да стојат на светло сонце цел ден, под влијание на сонцето од Сахара и посебен коктел направен од ферментирано дрво, кој има халуциноген ефект. За време на Yaake делот од танцот – повеќето од нив, додека се обидуваат да останат грациозни, всушност се само пијат од коктели и локална домашна ракија.
Номадското племе Водаабе е претежно исламско, но значително отстапува од „традиционалното“ разбирање на исламот и општествените вредности, како и од стандардите за убавина.
Уште поинтересно е тоа што кога зборот „Водабе“ се преведува од традиционалниот јазик на нам попознатите, тоа значи „племе без табуа“.