Семејството е најголемото богатство, а воспитувањето деца, како што велат повеќето, е најтешкиот, но и најубавиот дел од животот
Триесет и деветгодишната Маја живее со својата прекрасна снаа во малото српско село наречено „Врдила“ кај Краjeево. Со многу љубов и внимание, таа ги одгледува своите единаесет деца во нејзиниот семеен дом во традиционален дух, со желба да станат добри и чесни луѓе.
Таа е самохрана мајка неколку години наназад, која се бори напорно да го одржи своето семејство заедно и да создаде топол и среќен дом полн со мајчинска љубов за нив.
– Оваа година, ќе имаме 10 ученици кои одат на училиште, еден прво одделение, двајца средношколци и седум основци. Јас сум директор на духовно-едукативната акција “љубов. Да се подновиме, Гласот на Србија”, во чии рамки се објавуваат духовни песни и книги. Отсекогаш сум сакала големо семејство, па на 25 години го родив првото дете. Милица има 16 години, а најмладиот син
Ѓорѓи има четири години – ја започнува својата приказна Маја.
Ги извршува сите секојдневни обврски со леснотија и ништо не и е тешко, секој ден го започнува и завршува со насмевка.
– Се е некако лесно кога учиш така, и кога организацијата е добра. Од друга страна, љубовта е она што е основа на се, па на човекот му дава сила да се бори и да се труди да даде се од себе за се да биде на наша радост, а Господ да биде задоволен – вели Маја.
Таа додаде дека ова големо семејство изгледа како помалото, но во некои делови од денот, се чувствува поголем напор за време на секојдневните обврски, сепак, тоа е само минлив наплив на вообичаените обврски.
Навистина е малку потешко наутро, особено кога одите на училиште. Додека децата се подготвуваат, подгответе појадок, ставете ги алиштата да се мијат, подгответе ручек, бидете малку напорни. Но, од пладне кога децата одат на училиште, се е како во помалите семејства. Вечерта, кога децата легнуваат, тогаш се се смирува, па имам време да го работам она што го сакам, да пишувам книги и песни – опиша Маја.
За да функционираат хармонично и да се грижат едни за други, сите домашни обврски ги извршуваат сите заедно, па дури и најмладите се вклучуваат во домашните работи.
– Децата се занимаваат со домашни работи и помагаат во се. Тие го прават она што го сакаат и што им е блиску. Милица, најстарата ќерка, е командант, Милош оди на шопинг, Милан и Михајло сакаат да подготвуваат храна, Радош и Ратко се грижат за нашето куче од Шарплан, Мишко, Ружица помага со перење, а најмладите се задолжени за играње и кршење – гордо објаснува мајката.
Во такво специфично семејство, дури и обичниот ручек изгледа поинаку од она што сме навикнати да го гледаме во нашиот дом или околина.
– Потребни ни се многу храна за еден ручек, да речеме три килограми компир, две поголеми пилиња, еден килограм краставица, исто количество домати за една салата за сите нас, два леба, тоа е она што ни треба еден оброк. Кога одиме некаде, за да посетиме роднини или пријатели, треба да земеме две такси возила за да можеме сите да застанеме – го опишува нивното секојдневие Маја.
Сепак, најомилени се оние активности во кои секој учествува како семејство.
– Заедно учиме црковни духовни песни, нашата прва заедничка песна „Барам добро кај луѓето“ беше објавена за Денот на Спасителот. Се обидуваме преку песни да шириме љубов, радост, но и покана да си помогнеме и да се грижиме еден за друг и со молитва и љубов да надминеме се што е тешко или болно – објасни Маја.
Каде и да одат, првото брои
– Кога бевме на Златибор, во еден момент се свртевме и видовме дека немаме едно дете. Тогаш бевме многу исплашени, но ја најдовме веднаш, така што немаше поголеми проблеми. Сепак, стравот остана, па сега кога одиме некаде, ги броиме децата секој час – рече Маја.