Јас се викам Никола Враниќ, роден сум во Белград во 69 година. години. Во моментов сум на улица, всушност живеам на улица веќе три и пол години, на влезовите, дури се снаоѓам и на клупите во паркот кога времето е топло. Јас сум бездомник, воопшто не ми е лесно – вели човек облечен во костум, со вратоврска, цвет на реверот и шамиче во џеб, оној што сите го сретнавме на улиците на Белград.
На улиците на мојот роден град е интересен, но од друга страна, може да биде мрачен, особено кога имате празен џеб, па се случува да не јадам ништо два-три дена. Добро бев до декември 2017 година, сè мина во најдобар ред – се сеќава Никола.
Тој додава дека како дете имал сè што му требало или сакало, но сега, сè е сосема поинаку. Сепак, тој не се откажува од добрата облека, па затоа ретко кој може да го погоди неговиот сегашен начин на живот, пишува „Прва“.
– Само тоа ми остана, телефон, гардероба, три или четири јакни, кошули, некои панталони. Кој сè уште носи зимски чевли на 30 степени – ги имам само, мора да купам сандали, нешто лесно. Најчесто ги чувам своите работи за хемиско чистење, во два дуќани ги замолив да ми ги чуваат, кога ќе одам со парите, земам кошула или јакна – вели Враниќ.
Уметничката кариера ја започна пред 30 години, а по семејната трагедија, остана сам, продаде стан, потроши пари и остана без работа.
– Балет! Можев да живеам од тоа, приходите беа солидни кога беа премиери, одевме и на турнеи. Загреб, Сараево, ги добивате дневниците. Она што го велат во таа песна „мајките, татковците не тушираат со пари“, добро, така живеев без претерување и ништо не ми недостасуваше. Сега играм послабо, но кога ќе се случи претстава – да. Пробав пантомима на улица, а потоа ме извадија од улицата. Сè мора да се смени, ништо не трае вечно – вели тој за „Прва“.
Тој во моментов нема приход, освен парите што луѓето му ги даваат кога ќе ја испружи беретка или откако ќе разговара со него некое време. Неговиот живот полн со контрасти му послужи како инспирација на режисерот Југослав Николиќ да снима филм за него – „Бездомник Денди“.
– Ако го погледнете главниот лик, ќе разберете зошто – затоа што тој се облекува подобро од повеќето луѓе во градот. Судбината на луѓето е таква, не само судбината на уметниците. Хонорарните уметници се во тешка позиција, не само затоа што државата не се грижи за нив или се сеќава на нив во одреден момент и им дава милостина, но и на други луѓе, знаете колку е тешко да се живее – вели директорот.
Така живеев се додека едно утро не се изморив од себе
– Имав период кога имав коса, запоставена брада, навистина изгледав како најлошите бездомници кои не биле на улица цела деценија, но од раѓање. Така изгледав сè додека едно утро не се изморив од себе и од улицата – првата берберница – се сеќава тој.
По берберницата, тој отишол во театарот, кој често го посетува кога персоналот го пушта да присуствува на претстава или купува билет од питачење. Тој е благодарен на пријателите што му наоѓаат работа или му даваат динар.
– Го познавам Никола Враниќ од ’96 година. година, игравме заедно во театарот на движењето „Мимарт“. Тој е извонреден човек, а што се однесува до човечките квалитети и уметничките квалитети, некој што не заслужувал таква судбина. Ова е изненадувачки за мене, имајќи предвид дека не сум го видел скоро 10 години. Всушност, тој не знае ни да праша, бидејќи некој што е на улица веќе пет години, сепак го задржува тоа достоинство – вели Ивана Зонјиќ.
Само никогаш не дозволувајте да ми се случи ова
– Улицата носи сè, на улица и вие учите многу, но јас би сакал да побегнам од тоа. Спиев насекаде, се смеев на тие премини на Теразије, кога сега ќе ги видам тие бездомници како мене. Дури ми се згади што морав да поминувам покрај нив, тие се чувствуваа и мислеа „само ова никогаш да не ми се случи“, а потоа се најдов во тоа. Потоа спиев во паркот, па во влез – вели Враниќ.
Тој додава дека за времето поминато на улица доживеал попријатни моменти.
– Имаше повеќе пријатни моменти откако бев на улица отколку непријатни. Омилен ми е кога некој ќе застане, па нека ми даде нешто финансиски, отколку да застане и да разговара со мене, срцето ми е исполнето! Се сеќавам на едно момче, тој дојде и ме погледна, а мајка му рече: „Не изгледај така, грубо е“ и ми рече: „Чичко, дали можам да те повлечам за брадата“ и имав долга брада и тој ме повлече и ми рече: “Што си тажен?” – се сеќава Никола.
Благодарение на пријателите, тој има сместување до 19 јуни, а после тоа повторно е на улица.
Извор:
Ноиц.рс