Сирените за тревога, бескрајните колони луѓе кои ги напуштаат домовите во страв за своите животи, разбудиле спомен кој сè уште е жив по повеќе од две децении.
Бомбашкиот напад во 1999 година ме најде на Косово, во мојот роден град Феризај. Сега, 23 години подоцна, повторно ги гледам тие хорор слики. 21 век, срцето на Европа, а бомбите повторно паѓаат. Се надевам само дека сето тоа ќе престане и нема да страдаат невините, иако веќе слушнав дека има многу жртви. Се реновираат згради, се реновираат патишта, се градат мостови, но мртвите никогаш не стануваат… – рекол Зоран од Србија, кога поради околности и работа се нашол во Киев, ноќта кога почнал рускиот напад на Украина. .
Зоран (вистинското име познато на редакцијата) заработува фер и тешко, со години зад воланот на камион на релација Србија-Русија. Патот, како што низ смеа ни раскажува, за секунда го знае со затворени очи, бидејќи безброј пати го поминал.
Иако имало индиции дека Русија ќе ја нападне Украина, тој вели дека не верувал дека тоа ќе се случи, па пред неколку дена влегол во својот камион и тргнал на вообичаената рута. Меѓутоа, во средата навечер стравот стана вистина.
– Од Србија заминав за Русија, не стигнав ни таму. Го поминав Киев и набргу потоа бев запрен од полицијата. Прашав што сум направил, што ме спречува. Ми кажаа дека е извршен напад врз Украина. Тоа беше завчера, оттогаш се обидувам да се вратам во земјава – изјави за медиумите овој млад човек, кога воениот виор од родниот Урошевац го одведе во Младеновац.
Сирените за тревога, бескрајните колони луѓе кои во страв за своите животи ги напуштаат домовите, го разбудиле споменот, кој и по повеќе од две децении е жив.
– Не можев да го напуштам Киев цел ден, се беше исто како кај нас во 1999 година. На пумпите владее хаос, не може да се точат повеќе од дваесет литри гориво. Двајца колеги, кои се на границата меѓу Украина и Белорусија, не можат да ја напуштат земјата. Им рекле дека е урнат мост, а никако не можат да влезат во Русија. Не знам што ќе биде – вели Зоран.
За да дознае што да прави и како да се позиционира за време на престојот на украинска територија, контактирал со српската амбасада во Киев.
– Вчера се јавив во нашата амбасада да прашам што ќе биде со нас ако не спречат, односно како и што да правиме. Ми рекоа дека сме безбедни, дека никој нема да нè допре, каде и да застанеме, само да бидеме мирни и никого да не испровоцираме. Досега не сум имал никакви проблеми – вели тој.
За време на неговото враќање во Србија, бил сведок и на гранатирање. Таа слика го погоди повеќе од сликите од колоната бегалци, бидејќи му ги разбуди спомените од бомбардирањето на СР Југославија.
Зоран (вистинското име познато на редакцијата) заработува фер и тешко, со години зад воланот на камион на релација Србија-Русија. Патот, како што низ смеа ни раскажува, за секунда го знае со затворени очи, бидејќи безброј пати го поминал.
Иако имало индиции дека Русија ќе ја нападне Украина, тој вели дека не верувал дека тоа ќе се случи, па пред неколку дена влегол во својот камион и тргнал на вообичаената рута. Меѓутоа, во средата навечер стравот стана вистина.
– Низ детонацијата се слушнаа, поминував покрај место кое беше гранатирано, беше страшно. Истите слики од 1999 година, повторно го преживеав бомбардирањето бидејќи живеев на Косово, во Урошевац. Сирени, бомби, сите тие ужаси, повторно ми се одвиваа пред очи – изјави тој за медиумите.
Тој има основни потреби во вид на вода и храна, но како што рече и покрај тоа што бил на распродажба не успеал да купи цигари. Исто така, проблемот е кога сакате да наполните гориво.
– Имам храна и вода со мене, единствено што сега не можеш да купиш се пури и гориво. Пред малку се обидов да ги купам на бензинска, ги гледам на полица, но не сакаа да ми ги продадат – низ смеа раскажува.
Приказната ја доведуваме до крај со неизбежни и непријатни теми – за бегалците кои се обидуваат да стигнат до безбедни територии и соседна Романија. Како што вели, сведочел дека граничарите не ги пуштаат луѓето преку граница, дури и кога се работи за жени и деца.
– Во колоните има многу возила кои се обидуваат да ја поминат границата со Романија. Враќаат луѓе, не пуштаат никој да премине, па ни жени со деца. Тие не пуштија нас, не тие. За два часа, колку што стоев на граница, беа вратени триесетина возила. Осумчасовното патување, колку што трае од Киев, веќе го поминувам, триесет и нешто е. Само за да стигнам до Србија, да почекам сто часа – рече тој на крајот од разговорот за медиумите.