Јован посочува дека повоената ситуација на овие простори донесе голема сиромаштија и дека добрата храна е луксуз.
ован Јова Радовановиќ, член на „Седум млади луѓе“, раскажа засега непознати детали од неговиот живот.
– Роден сум за време на Втората светска војна. Во оваа област, луѓето имаат три опции кога да се родат: пред војната, за време на војната и по војната. Мајка, како и секоја мајка, беше центарот на нашето семејство. Татко ми правеше пари, трчаше, мајка ми беше столб. Најважната врска без која не можевме. Таткото беше построг, а мајката заштитник. Ние сме четворица деца, но јас не го чувствував тоа бидејќи сум петнаесет години помлад од мојот најстар брат, па имав впечаток дека сум единствениот. Не бев расипан – рече Јован и додаде:
– Знаете, тоа е повоено време, една сиромаштија … Еве само една илустрација. За да ме сретнат моите родители – и сето ова се случува по војната, само за да разберам – сакаа да ме анимираат со нешто, да ми дадат нешто … И дали знаете што беше тогаш кифла?
Па, нема шанси да стигнеш до неа! Само проја или што знам. Мафина – не доаѓаше во предвид! И татко ми, за да ме расположи, донесе – мафина! Сега, двајца браќа и една сестра го гледаат тој мафина, сакаат да ми го раскинат и проголтаат, а јас се обидувам да викнам: „Какано!“ Како, не е добро. Двајцата браќа и сестра го фаќаат тој мафин и го голтаат!
И викаат „вака какано“! Не го гледам моето детство како сиромаштија и како сиромашно. Беше богато со настани. Немавме пари, но никој од околината немаше, па тогаш оној што ги има веднаш ги подели со оние што немаат. Тоа беше како обврска,тешко е некој да скрие нешто рече Јован.