Тие знаеја да направат сирење, сурутка, кефир, кисело млеко … Сè! Во 1960-тите, тие работеа во просек 60-70 часа неделно, од кои 20-30 часа неплатена работа дома, што беше значително повеќе од најголемиот обем на работа на жените забележан во не толку одамна во Југославија, луѓето живееја поинаку. Денешните млади луѓе, родени по 1990 година, им е тешко да објаснат што се тоа дресови кошули или зашиени фармерки.
Денес, барем што се однесува до поделбата на домашните работи, ситуацијата донекаде се промени.
„Пред 30 години, мажите не вршеа домашни работи. Денес, во 80 проценти од случаите, повремено пеглаат и перат облека, во 66 проценти од случаите повремено мијат садови, а во 60 проценти од случаите повремено ја чистат куќата. Полека, сепак, се менуваат нивните традиционални родови ставови, како што се ставовите дека мажите по природа се поспособни да донесуваат важни одлуки отколку жените или дека се поуспешни во работата отколку жените. Нашето истражување покажува дека жените се менуваат многу побрзо. Во нашата земја има многу повеќе егалитарни жени, 37 проценти, отколку мажи – само 29 проценти се такви “, вели Инга Томиќ -Колудровиќ, антрополог.
Краткиот документарен филм на Крешо Голик од 1966 година прикажува ден во животот на 22-годишната Смиjaа Главач, мажена жена и мајка од предградијата на Загреб. Нејзиниот ден започнува во 3 наутро и трае до 10 навечер. Пред работа, тој оди на пазар за да купи намирници, а по работа, се враќа кај детето и трошната куќа во предградието на градот. Сама ги работи домашните работи. Таа секој ден оди до трамвајската линија, додека нејзиниот сопруг вози велосипед на работа.
Кога нашите баби беа млади жени, постелнината не се миеше во зима. Се пераа само мали нешта, како што се: долна облека и пелени за бебиња. Во пролетта, кога се топи снегот, домаќинките ги мијат купиштата валкани алишта што се натрупаа преку зима.
Во средината на шеесеттите години, се појавија првите машини за перење, кои беа подостапни за обичните граѓани само во осумдесеттите години. Ако поседувале машина за перење, жените се чувствувале како кралици. Во тие години, секоја жена ја викаше машината за перење со зборовите: “мојот пријател”.