Нивната приказна започнува далеку од местото каде што денес живеат — во Тирана, а сега се населени во едно село. Маја Миладиновиќ, родена како Мајлинда Ватникај, пред повеќе од десет години поради љубов решила да ги промени и презимето и верата. Се омажила за земјоделецот Драган Миладиновиќ и го прифатила селскиот начин на живот, покажувајќи дека искрените чувства можат да ги надминат културните и верските разлики.
Нивниот брак денес се смета за пример како со разбирање, трпение и почит се гради стабилно семејство и покрај бројни предизвици.
Љубов посилна од разликите
Маја раскажува дека пресудни биле неговата добрина и чувството на сигурност покрај него.
„Видов дека е добар човек, иако е постар од мене 14 години. Сè беше договорено — седнавме во кафуле и чекавме татко ми да даде согласност за да тргнеме да се запознаеме со неговото семејство и да видиме во какви услови живее“, раскажала таа.
Првата средба на семејствата била клучна за понатамошниот тек на врската.
Првите впечатоци од домот
Кога нејзините родители и брат дошле да видат каде ќе живее, биле изненадени од домаќинството — куќа на кат, голем имот, добиток и обработлива земја, што ветувало сигурна иднина.
„Вреден сум човек. Кога го видоа имотот, татко ѝ рече дека можам веднаш да дојдам по неа. Се свршивме и следната година направивме свадба и добивме син. Таа самата изрази желба да ја прими православната вера — никој не ја тераше“, вели Драган.
Ризични бремености и борба за децата
Патот до родителството бил многу тежок. Двете бремености биле ризични.
„Синот се роди во осми месец и беше во инкубатор. По три години и ќерката се роди предвреме, во седми месец, со само 750 грама. Мислевме дека нема да преживее. Поминавме месеци по болници. Тоа беше најтешкиот период во нашиот живот“, раскажува Маја.
Од грижа и стрес, и сопругот во тој период завршил на болничко лекување.
Приспособување на новите обичаи
Преминувањето од градски живот во селска средина значело целосна промена. Но Маја брзо се вклопила.
„Сакам да готвам и да ги подготвувам јадењата што тука се јадат. Чудно ми беше што храната се става на маса па секој си зема сам — кај нас се послужува поединечно. Месам леб, одам во штала, работам околу добитокот. Никогаш не мислев дека ќе го работам тоа, но го прифатив со насмевка“, вели таа.
Јазик, навики и разлики во воспитувањето
И по години живот во новата средина, таа сè уште го усовршува јазикот.
„На почетокот ми беше многу тешко, но со време научив и сега лесно се разбирам со сите. Имам пријателка Албанка во соседното место и ми значи кога можеме да зборуваме на мајчин јазик.“
Ја изненадила и слободата што ја имаат девојките тука, во споредба со нејзиното поранешно семејно опкружување, каде правилата биле построги.
Прифаќање во семејството
Драган признава дека на почеток стравувал од реакции од околината поради мешаниот брак, но предрасудите брзо исчезнале.
„Имаше озборувања, но таа се покажа како вистинска домаќинка и сите ја прифатија. Најважно ми е што родителите ја сакаат и почитуваат. Таа им се обраќа со ‘мајко’ и ‘татко’. Се трудам во сè да ѝ угодам. Ја учам да вози кола — потешко ѝ оди, ама трактор вози одлично“, вели тој низ смеа.