Постојат многу приказни за луѓе кои живееле меѓу животни. Една од нив е приказната за Британката Марина Чепмен, родена во Колумбија, која тврди дека како дете била одгледувана од мајмуни.

Објавено: 29.09.2026.

Марина имала судбина во која многумина не би поверувале дури ни доколку ја гледале на филм. Имено, домаќинка од Јоркшир поминала пет години како дете во џунглата, каде што, според нејзиното сведоштво, била оставена од киднаперите по нејзиното грабнување. Таа тврди дека преживеала благодарение на мајмуните, кои со текот на времето ја прифатиле како член на нивната заедница.

Приказната на Марина Чепмен започнала во педесеттите години, кога, според нејзиното сведоштво, била дрогирана и киднапирана од својот дом во Колумбија.

Најраните сеќавања

„Играјќи си во градината на крајот од нашиот двор во Колумбија, бев на моето посебно место, во мојот мал свет каде што сакав да ги поминувам деновите. Беше 1954 година, или барем така мислам денес. Занесена во играта, не бев свесна за другите луѓе и сè се случи толку брзо тој кобен ден кога бев одвоена од семејството“, се присетува таа.

„Еден момент клечев на голата земја и си играв, целосно занесена. Во следниот момент видов блесок од црна рака и бела ткаенина која ми го покриваше лицето. Додека се обидував да се ослободам од изненадувањето и ужасот, почувствував остар мирис на хемикалија. Последната мисла пред да ја изгубам свеста беше едноставна: ќе умрам.“

„Не знам колку време помина пред повторно да почнам да ги чувствувам најслабите знаци на свест. Слушнав бучава од мотор. Сфатив дека сум во задниот дел од камион. И не бев сама. Слушав плачење, липање и болни крици. Во камионот имаше и други деца – преплашени, исто како мене. Повторно ја изгубив свеста. Немав чувство колку време поминало кога следен пат се разбудив. Се чинеше дека земјата околу мене се тресе и сфатив дека ме носи возрасен човек. Уште еден човек трчаше со нас“, раскажала Марина.

Како преживеала

Марина раскажала дека морала да научи да живее со мајмуните и да научи како да комуницира со нив за да може да преживее во дивината.

Говорејќи за своето киднапирање, таа открила дека двајца мажи ја одвеле од нејзиниот дом. Рекла дека едвај се сеќава на животот со своето семејство, како и на периодот кога преживувала на улица.

За моментот на киднапирањето рекла:

„Ги видов нивните нозе. Еден човек беше црн, а другиот белец кој се оддалечуваше во шорцеви. Само сакав да ги молам да се вратат по мене, да не ме оставаат таму.“

Таа раскажала дека на почетокот само еден мајмун ѝ се приближил и ја допрел.

„Потоа дојде уште еден и ми беше подобро. Беше прекрасно чувство да видам нешто живо во тој момент. Само престанав да плачам, иако сè уште бев исплашена од сè што се случуваше“, објаснила Марина.

Марина забележала дека ѝ било потребно време за да воспостави некаков вид комуникација со мајмуните, но по одреден период, според нејзиното сведоштво, тие ја „прифатиле“.

Некои извештаи наведуваат дека Марина подоцна била пронајдена и спасена од соседка, а потоа била посвоена од жена која ја одгледувала до нејзината 14-та година.

Животот денес

Денес Марина е во средината на седумдесеттите години. Живее со својот сопруг и има две ќерки и внуци.

Таа ја објавила својата автобиографија „Девојката без име“, со помош на нејзината ќерка Ванеса.

Нејзината приказна била претставена и во документарец на National Geographic, кој го прикажува нејзиното наводно искуство од детството поминато со мајмуни, под наслов „Жената која ја одгледале мајмуни“.