Се се случило во селото Десимировац кај Крагуевац. Во Домот, кој постои и денес во 1971 година, имаше жив кафански живот.
Легендарниот пејач Тома Здравковиќ почина на 30 септември, а легендарните приказни за него сè уште постојат.
Една од приказните е онаа каде Тома дошол во кафаната и никој не верувал дека тоа е тој.
Се се случило во селото Десимировац кај Крагуевац. Во Домот, кој постои и денес во 1971 година, имаше жив кафански живот. Во тоа време, едно од ретките кафулиња со музика го водеше познатиот кафулеџија Власта Ивановиќ, со неговиот брат Аќим.
Таа вечер свиреше музика, имаше многу светлина во кафулето. Шумадија имаше само неколку такви места. Во одреден момент од ноќта влегол млад човек на возраст од дваесет години, со крвава кошула, искинати панталони и разбушавена коса.
„Првата љубов дојде тивко непоканети“ Во 1980 година Оливера Балашевиќ беше најубава, а покојниот Ѓоле чекаше во униформа
– Јас сум Тома Здравковиќ. Ми треба помош. Јас сум без динар, а морам да одам во Белград“, изјави тогаш Тома. Присутните почнаа гласно да протестираат „да не се забавува и дека нема да заврши добро за него“. Постојано повторуваше дека тоа е Тома Здравковиќ.
Кога избила тепачката, бидејќи никој не му верувал – синот на сопственикот на кафулето, Слободан Ивановиќ, познат во чаршијата како Тикир, и самиот музичар, скокнале во светилиштето и го извадиле момчето. Му беше познат. Од истиот дрес ја извадил личната карта на која пишувало „Томислав Здравковиќ“.
„ Луѓе, ова е навистина Тома“, рече Слоба. Настана вистинска еуфорија. Му донесоа ново одело, го носеа во раце, забавата траеше до сабајле… Сабајлето такси го однесе во Белград. Може да се замисли дека Тома бил украсен со банкноти, а тој само им ги враќал на музичарите кои го придружувале. Конечно, кога си замина, му бутнаа пари во истото одело што му го донесоа.
Во тоа време, кога телевизиите беа реткост, Тома веќе ги имаше снимено своите големи хитови. Необјавената приказна досега остана напишана на уште една карирана чаршав на крагуевачките кафулиња.