Се чини дека нема потрагична фигура од нашата понова историја од кралот Петар II Караѓорѓевиќ, кој имал 11 години кога станал крал и 21 кога ја загубил власта.
Кралот Петар II Караѓорѓевиќ бил најстариот син на кралот Александар I Караѓорѓевиќ и кралицата Марија, роден во 1923 година на шести септември. Кумови биле кралот Џорџ Шести од Обединетото Кралство и неговата сопруга Елизабета. Титулата крал му дошла по наследна линија, бидејќи неговиот татко бил убиен во Марсеј во 1934 година. Основното образование го добил во Белата куќа, а посетувал и училиште во Велика Британија. Се вратил од Британија по убиството на татко му и ја зел титулата „Крал на Југославија“.
Бидејќи бил малолетен, кралската власт била пренесена на Вицекралството, кое било назначено во волјата на кралот Александар I. На чело на Вицекралството бил принцот Павле Караѓорѓевиќ, а членови биле Иво Перовиќ и Раденко Станковиќ. Кралот Петар Втори официјално дојде на власт по протестите на 27 март 1941 година.
Пристапувањето кон Тројниот пакт доведе до големи протести во земјата, кои кулминираа на 27 март 1941 година. Кралот Петар II беше прогласен за полнолетен со декрет, иако формално не беше така, и веднаш ја презеде власта од Вицекралството. Тој владееше само 19 дена. Потоа, Кралството Југославија било бомбардирано на 6 април 1941 година. Кралот Петар II бил одведен во егзил на 14 април, на предлог на премиерот, армискиот генерал Душан Симовиќ. Прво бил во Грција, потоа во Ерусалим и Египет. Во јуни 1941 година, тој пристигна во Англија.
Во прогласот од 16 април 1941 година, кралот рекол: „Принуден да ја напуштам националната почва пред лицето на супериорниот непријател, немам намера да ја прекинам борбата“. Честа на знамето е спасена, но националната слобода е во опасност.
Го повикувам драгиот мој народ да не попушта под ударите на судбината и да ја зачува вербата во иднината… Убеден дека Господ ќе ја брани нашата праведна кауза, викам: Да живее Југославија и нејзината слобода!“. Тоа само значи дека кралот и владата не ни размислувале за капитулација, ниту пак се зборувало за тоа.
Дали Кралството Југославија капитулираше и кој беше отпорот?
И денес често се слуша фразата: „По капитулацијата на Југославија на 17 април 1941 година…“. Таа фраза се уште е во учебниците по историја, и е неоспорен факт. Од него произлезе теоријата за „две движења на отпор“. Зашто, бидејќи земјата беше замрзната, секој можеше да организира „отпор“.
Ако се земе предвид дека Кралството Југославија не капитулирало, туку имало крал, влада и војска за време на Втората светска војна, тогаш не се зборува за две движења на отпорот. Тогаш работите се вака – имаше една редовна југословенска војска, а сите други беа или окупаторски или бандитски. Ако Равногорското движење се поистоветува со Народноослободителното движење, и двете беа многу легални и легитимни, се вели во „Албумот на Џенерал Дража“ на Мирослав Самарџиќ.
За време на неговиот егзил, кралот Петар II го завршил своето образование во Кембриџ. Тој се приклучил на силите на британското кралско воздухопловство. Кралот Петар Втори е единствениот југословенски водач кој добил можност да зборува во Американскиот конгрес на 25 јуни 1942 година.
Кога кралот Петар II решил да се ожени со грчката принцеза Александра додека беснеела војната, дошло до криза во неговите односи со министрите и со Винстон Черчил. Претседателите на владата за бегалци, Слободан Јовановиќ, Милош Трифуновиќ и други српски политичари сметаа дека е несоодветно да се венчаат во време на војна. Кралицата Марија исто така беше против венчавката и тоа доведе до конечен прекин на нивната врска.
Александра Караѓорѓевиќ била последната југословенска кралица, сопруга на кралот Петар II Караѓорѓевиќ. Како потомок на грчките и данските монарси, пред бракот ги имала титулите принцеза на Грција и на Данска. Таа беше првата грчка принцеза која имала Грци меѓу нејзините поблиски предци, од страната на нејзината мајка; нејзиниот татко бил со германска крв, како и повеќето европски владетели. Нејзини родители биле грчкиот крал Александар и Аспасија Манос, потомок на семејството Фанариот Манос, кое припаѓало на грчката аристократска елита во Константинопол.
Кралот Петар II Караѓорѓевиќ за прв пат дошол во САД во 1954 година. Потоа ја запознал Мици Лоу , Србинка родена како Милица Анѓелковиќ во Врњачка Бања во 1926 година, а се омажила за Американец со кинеско потекло, доктор Френк Лоу. Наводно и таа била голем патриот. Кралот Петар II не можеше да одолее на нејзините шарм. Кралот, престојувајќи во Америка, престојувал во куќата на брачната двојка Лоу.
Кога раскинал со кралицата Александра и кога Равногорите во емиграција во средината на шеесеттите години на минатиот век му ветиле дека ќе добијат замок во Њујорк со натпис „Петар II, крал на Југославија“, кралот Петар II се преселил во САД. Кралот имал компанија која пропаднала поради неговите коцкарски долгови. Печатот тврдеше дека тој живеел од наследството на неговата мајка, кралицата Марија и од помошта на емигрантите. Приказните велат дека здравјето на кралот било уништено од постојаното пиење. Добил цироза на црниот дроб.
Во 1967 година, неговите бубрези и црниот дроб сериозно се разболеле. Во февруари 1970 година, кралот Петар II дошол во болницата Сент Клер во Њујорк, која била во сопственост на Френк Лоу, сопругот на Мика, за да му го пресадат црниот дроб. Примен е под псевдонимот Петар Петровиќ. Мици и нејзиниот сопруг се грижеа за кралот, па тој ја надмина кризата.
Во средината на 1970 година, здравјето на кралот Петар II се влошило. Потоа напиша тестамент во кој го овластува „добротворот Мици Лоу“ да го „продаде, даде под закуп и да стави под хипотека цел или делови“ од неговиот имот. Во исто време, во тестаментот бара да биде погребан во САД, во православниот српски манастир Свети Сава во Либертивил. Инаку, кралот бил политички активен до неговата смрт , тесно соработувал со српската емиграција. Тој беше поглавар на Редот на Свети Јован Ерусалимски.