Владе Јеротиќ верувал дека родителот не може да ги сака сите свои деца подеднакво.
Познатиот српски академик, невропсихијатар и писател Владета Јеротиќ презентираше низа исклучително важни факти за воспитувањето на детето , кои треба да ги усвои од А до Ш секој родител, но и оние кои планираат да станат такво во иднина.
Само Владе Јеротиќ знаеше да навлезе во суштината на класичното семејство, да го најде коренот на проблемот, да го посочи и да го исправи на почетокот.
Валдета Јеротиќ рече дека кога ќе се роди дете, тоа личи на некој, како татко или мајка. И тоа им е важно. И тогаш родителот, иако не сака, го сака тоа дете кое физички повеќе личи на него отколку другите негови деца. Дури и ако има заеднички психолошки карактеристики, пишува „ Зелена училница“.
Претходно како психијатар можев да ги прашам родителите со две-три деца: „Кое дете најмногу го сакаш?“. Речиси секој би рекол – подеднакво. И мајката и таткото се колнат во тоа, но секако дека не е вистина. Такво нешто не постои – веруваше Јеротиќ.
Секогаш малку повеќе. Ако има две деца, тогаш е добро што мајката го сака едното, а таткото другото. Затоа што ако и двајцата претпочитаат едно, ќе го почувствуваат и другото.
– Децата кои се раѓаат здрави се толку интуитивни суштества и забележуваат се на видно место, што се случува со нивната мајка и татко. Сето тоа е невербално.
– Еве, да ја земеме мајката сега. Таа, пред се, го сака детето затоа што има нејзини карактеристики. Но, второ, таа го сака затоа што го сака сопругот со кој доброволно го родила тоа дете. Но, третото, највозвишеното, е кога мајката го сака своето дете како посебно, ново и мистериозно суштество, без оглед на препознатливите добри и лоши особини на себе и на нејзиниот сопруг кај детето.
– Секако дека ги имате оние деца кои не личат ниту на татко им, ниту на мајка. Ментално пред се. Се разбира, постои и генетика, па понекогаш родителите се способни да запомнат некои карактеристики на нивните роднини или предци и да ги препознаат кај детето. Но, понекогаш тоа не е случај.
Да речеме, детето се раѓа совршено музичко, а никој во семејството, блиску или далеку, колку што се сеќаваат родителите, не бил музички. Се разбира, ова е поредок случај.
– Порано веруваа дека детето се раѓа како празен лист, суштество без зборови. Тоа беше ставот на бихејвиористите, дека на детето му се пренесуваат само физички особини, но денес знаеме дека тоа не е вистина. На пример, темпераментот е вроден, како и многу други работи. Генетиката е исклучително важна, а потоа и она што се случува пренатално и постнатално.
– Во секој од нас, би рекле Азијците, се кријат сто реинкарнации. Во некои чукунунуку таму, неговиот дедо се реинкарнирал, на некој начин. Тоа е генетика.
За мене е страшна идејата дека има некоја грешка во генот што предизвикува човек да стане убиец, но во прилог на тоа е фактот што некој врши убиство, поминува 15 години во затвор, излегува, па повторно врши убиство. по неколку месеци ни кажува во прилог на тоа. Истото е и со интимен деликт. Тоа прашање се поставува уште од времето на Фројд, зошто е тоа така.
– Сега родителите малку се ослободија од притисокот во таа смисла. Дури и кога бев млад психијатар, нè учеа дека генетиката има мало влијание и дека за сè што не е во ред со децата, дури и кога ќе пораснат, се виновни кутрите родители. Ова е во голема мера точно, но не целосно. И не можам секогаш да го кажам тоа бидејќи младите кои допрва треба да се породат ме слушаат, за да не се исплашат.