Познатиот невролог Хауард Такер, кој работел и по својата 100-та година, сметал дека пензионирањето е еден од најголемите непријатели на долговечноста. Според него, неактивноста го исцрпува човекот, додека постојаното учење, движењето и работата го одржуваат телото и умот во добра форма.

„Единствената лоша страна на моите години е тоа што многу мои колеги и пријатели веќе починаа“, изјавил американскиот невролог Хауард Такер, кој беше прогласен за најстар лекар во светот. Дури и кога наполнил 100 години, тој секојдневно примал пациенти и работел по девет часа.

Такер верувал дека добрите гени не се доволни за долг живот и дека секој човек треба постојано да се грижи за своето здравје. Во текот на животот се придржувал до неколку едноставни правила кои, според него, му помогнале да остане физички и ментално активен.

Од детска желба до успешна лекарска кариера

Хауард Такер е роден на 10 јули 1922 година. Уште како дете сакал да им помага на луѓето, па затоа одлучил да стане лекар. Ја избрал неврологијата бидејќи отсекогаш бил фасциниран од човечкиот мозок.

„Сакав да го проучувам мозокот, бидејќи и денес го сметам за најмистериозниот дел од нашето тело. Во него постои некаква тајна“, објаснил тој.

Во 1943 година морал да ги прекине студиите и да замине на фронтот. Медицинската диплома ја стекнал во 1947 година, по што ја започнал својата кариера.

Брзо се истакнал како исклучителен специјалист, пред сè поради внимателниот пристап кон пациентите. Детално ја анализирал медицинската документација, поставувал дополнителни прашања и не сакал да донесува заклучоци врз основа на нецелосни информации.

„Мора да му покажете на пациентот дека навистина се грижите за неговата болест. Лекарот што внимателно го слуша пациентот станува извор на утеха и надеж. Секогаш имав на ум дека го лекувам пациентот, а не неговата медицинска историја“, истакнувал Такер.

Во текот на кариерата се соочил со многу ретки и сложени медицински случаи. Еден од нив бил случајот со две пациентки кои во 1960 година постојано паѓале во кома и се буделе од неа, понекогаш по неколку месеци.

Дури 20 лекари се обидувале да ја откријат причината за нивната состојба, но без успех. Такер, по деталниот преглед, се посомневал дека проблемот можеби е предизвикан од лековите што претходно им биле препишани. Подоцнежните истражувања ја потврдиле неговата претпоставка.

Како станал најстариот лекар во светот?

Дури и во 2020 година, кога многу негови постари колеги престанале да примаат пациенти поради безбедносни причини, Такер продолжил да оди на работа.

Една приказна за најстариот бербер во светот, кој и покрај возраста продолжил да ги потстрижува своите клиенти, го поттикнала да размисли зошто и самиот би се откажал од професијата.

„Зошто јас да бидам полош од него?“, си помислил.

Во 2021 година, Гинисовата книга на рекорди официјално го признала за најстар лекар во светот.

Но, неговата виталност не се должела само на работата. Такер редовно вежбал, трчал, пливал и планинарел.

„Верувам дека секој треба да ја одржува својата физичка кондиција. Убеден сум дека трчањето, пливањето и планинарењето ми го подобрија здравјето во текот на целиот живот. Дури и сега се обидувам секој ден да истрчам три километри на лента“, раскажувал тој.

До својата 80-та година скијал, а потоа продолжил со планинарење на снег со специјална опрема.

Постојаното учење го одржувало неговиот мозок активен

Такер сметал дека една од најважните причини за неговата долговечност е тоа што никогаш не престанал да учи.

Додека неговите врсници се пензионирале, тој се приспособувал на новите технологии во медицината. Научил да користи компјутери и современи дијагностички алатки, следејќи го развојот на медицината.

„Моите колеги се пензионираа затоа што не можеа или не сакаа да ги совладаат новите технологии. Јас научив сè што ми беше потребно. Моите пензионирани колеги денес се починати, а јас сè уште сум жив. Жив сум затоа што постојано учам нешто ново“, изјавил тој.

Неговата желба за знаење не завршила со медицината. На 67 години повторно седнал во училишна клупа и стекнал диплома по право. Оттогаш, во слободното време им помагал на своите колеги со правни совети, без да добива надомест за тоа.

„Пензионирањето е најголемиот непријател на долговечноста“

Такер никогаш не криел дека не се согласува со идејата дека човек треба да престане да работи само затоа што достигнал одредена возраст.

„Кога наполнив 60 години, често ме прашуваа дали планирам да се пензионирам. Мојот одговор секогаш беше ист: О, Боже, не! Најлошото нешто што можете да го направите по 60-тата година е да се пензионирате. Верувам дека пензионирањето е најголемиот непријател на долговечноста, бидејќи неактивноста е исцрпувачка. Ако го сакате она што го работите и сè уште сте способни да го правите, зошто би се пензионирале? Прекрасно е да се биде жив, да се работи и секој ден да се учи нешто ново!“, порачувал неврологот.

Според него, секој човек треба да има цел или причина поради која ќе станува од кревет секое утро. За него тоа била медицината, но сметал дека и луѓето кои ќе се пензионираат треба да најдат активности што ќе им го исполнат денот.

Особено ги препорачувал хобијата поврзани со движење и престој на отворено.

„На сите ни е потребна секојдневна стимулација на мозокот. Ако ја напуштите работата, треба да најдете хоби. Можете да продолжите да им помагате на другите или да се посветите на нешто што ве исполнува. Но, тоа не треба да биде активност што ја практикувате само еднаш неделно“, советувал тој.

Такер предупредувал и дека луѓето кои по пензионирањето стануваат неактивни во секојдневниот живот може да имаат зголемен ризик од когнитивно опаѓање.

Возраста не треба да биде пречка за нови планови

Познатиот невролог не ги прифаќал ниту предрасудите дека постарите луѓе се премногу возрасни за нови предизвици.

Се присетувал дека бил изненаден кога неговиот татко одлучил да си купи автомобил за својот 90-ти роденден. Во тоа време сметал дека човек на таа возраст е премногу стар за таква одлука.

Но, кога самиот наполнил 94 години, го направил истото.

За својот 100-ти роденден, децата и внуците му организирале голема прослава. Следниот ден бил поканет да го изведе свеченото прво фрлање на бејзбол натпревар. Бидејќи натпреварот се одржувал во понеделник, морал да земе слободен ден од работа, но веќе следниот ден со задоволство им се вратил на пациентите.

„Сè додека луѓето ме прифаќаат мене и моите години, ќе продолжам да работам, бидејќи тоа е мојата главна животна цел“, заклучил Хауард Такер.

Неговата животна филозофија била едноставна: останете активни, движете се, учете нови работи и пронајдете причина поради која секој ден ќе ви биде исполнет.