Митровден во многу домови ги собира семејството и пријателите околу празничната трпеза. Сепак, подготовките често се проследени со замор, нервоза и грижа дали сè ќе биде подготвено навреме и дали гостите ќе бидат задоволни. Свештеникот Александар Прашчевиќ потсетува дека во сета таа брзање лесно можеме да ја изгубиме од вид вистинската смисла на славата.
Свештеникот Александар Прашчевиќ објаснува што претставува Митровден, како се прославува семејната слава, што е навистина важно и до кој степен народните обичаи се во согласност со црковното учење.
Кој бил Свети Димитриј?
Митровден е посветен на Светиот великомаченик Димитриј Солунски. Како што објаснува отец Александар, тој потекнувал од христијанско семејство и отворено ја сведочел својата вера во времето на прогоните на христијаните, и покрај високиот воен чин и привилегиите што ги уживал.
– Свети Димитриј бил високорангиран офицер, човек кој уживал углед, почит и одредени привилегии во време кога било многу тешко да се биде христијанин. Можел да се крие, да биде таен христијанин и да каже: „Јас верувам во Бога и тоа ми е доволно“. Но, тој не го направил тоа. Со својот живот сведочел за Христос и го ширел евангелското слово, бидејќи сакал што повеќе луѓе да поверуваат во Христос. Тоа е доказ за возвишената жртва на љубовта кон Бога и кон ближниот – објаснува отец Александар.
Свети Димитриј маченички пострадал бидејќи не сакал да се откаже од својата вера, а отец Александар истакнува дека токму во неговата истрајност треба да се бара пораката на празникот.
– Не сакал да се откаже од Христос, односно од сведочењето на љубовта кон Бога и луѓето. Тоа е она што треба да го научиме од животот на големите светители – нагласува свештеникот.
„Прегрни ја сопругата и кажи ѝ: Среќо моја, сè ќе биде добро“
Подготовките за семејната слава во многу домови започнуваат неколку дена однапред, а најголемиот дел од обврските често ги преземаат домаќинките, трудејќи се храната, пречекот на гостите и секој детаљ да бидат совршени.
Отец Александар истакнува дека таквата посветеност треба да се цени, но потсетува дека богатата трпеза не смее да биде поважна од семејниот мир.
– Тоа е некако воспоставена улога на домаќинката – сè да биде што поубаво подготвено, да има што повеќе од сè, луѓето да бидат задоволни од пречекот, храната и пијалаците. Тоа навистина е нешто убаво и треба да се цени жртвата на домаќинката. Но, тука е многу важна улогата на домаќинот, кој не треба да биде нервозен, лут и оптоварен со очекувањата. Ако види дека сопругата му е загрижена, колку е само важно да ја прегрне и да ѝ каже: „Среќо моја, сè ќе биде добро, сè ќе биде убаво“ – порачува тој.
Особено го погодува, како што вели, кога слуша дека наместо со радост и заедништво, денот на славата поминал во расправии и меѓусебни обвинувања.
– Како парохиски свештеник, многупати сум видел луѓе кои ја слават славата, а потоа ми се јавуваат и велат: „Оче Александар, се скаравме на денот на славата“. Присутни се нервоза и грижа, па почнуваат забелешките: „Ова требаше да го направиш, зошто не го направи она, зошто не успеа?“ А што е всушност најпотребно? Прегрни ја, кажи ѝ дека сè е убаво и прашај ја како можеш да помогнеш.
Колку често радоста на славата е нарушена поради грижите на домаќинот или домаќинката. Да се ослободиме од тоа и да бидеме тука едни за други – порачува отец Александар.