Постојано сме сведоци како културните разлики, воспитувањето и средината можат да бидат камен на сопнување во бракот и врските.
Повеќето од оние кои се родени во голем град , а за сопружник избираат личност од помала средина, ќе сведочат дека било потребно време да се прилагодат еден на друг и да ги ценат тие неизбежни разлики. А замислете колку се различни обичаите во странство од оние во Србија.
Јован (45) од Белград, кој пред 19 години се оженил за Холанѓанка, раскажал за Мондо за еден таков случај… Се запознале кога тој бил турист во Амстердам, се заљубиле на прв поглед и решиле да се венчаат. По мачната постапка на чекање хартии, Јован се населил во Тилбург, каде и денес живеат со трите деца. Колку што им дозволуваат околностите, тие доаѓаат во Србија да останат со неговите родители, но овој белграѓанин никогаш нема да ја заборави првата посета на Анука на нашата земја…
„Мојата беше позната, Свети Јован, па собравме пари и решивме да ги посетиме. Сакав да и покажам на Анук каде пораснав, да ја запознаам со моите другари од детството, да ги посетам местата каде што излегував како дете. , но најважно е или да ја доведам снаата до слава за да ги запознае роднините“, вели Јован.
Првите два дена крстосуваа горе-долу по Белград, немаше каде да не ја однесе, а нејзе и се допадна. Нејзе ѝ се допадна што ја негуваме традицијата на „кафе“, што си посетуваме дома и така се дружиме, што не им е обичај.
„Секако, храната и беше претешка и коментираше дека јадеме премногу месо. Единствено што и пречеше е сообраќајниот метеж, бидејќи има многу помалку автомобили, многу повеќе користат велосипеди.
Шок во бањата
Но, Анук немаше поим со какви обичаи ќе наиде…
„Денот пред церемонијата, таа стана рано, сакаше да и помогне на мајка ми да ја подготви храната, свари кафе, седна со свекрвата, која се обиде да ја одврати да не учествува во готвењето на невешт англиски јазик. Но, не, таа сакаше да помогне, таа исецка мезетлука (искрено, само тоа ја бива), додека соседите кои носеа пијалоци, столчиња од нивните куќи продефилираа низ куќата затоа што немавме доволно наши да сместиме сите гости… Бидејќи немаше многу работа за мене, седнав назад во фотелјата и пиев ракија… А потоа слушнав крик!“, ни раскажа овој белграѓанин.
„Трчав како попарен во кујната, мислев дека Анук се пресече или нешто се случило, но ја немаше. Исплашената мајка покажа со прстот кон бањата. Јас втрчав таму, а Анук стоеше над кадата, покривајќи ги очите со рацете“.
„Остави го, остави го“, извика таа на англиски: „Што е ова, што ќе правиш со него?“ убаво избричен и измиен. го купив од чичко Радивој на пазар и беше скоро готов. да се пече!
За малку ќе умрев од смеење, таа никогаш не видела мртва свиња, особено не во бањата! Можам да замислам како сето тоа ѝ изгледаше, веројатно мислеше дека сме некои дивјаци кои имаат некои бизарни ритуали со мртви прасиња. Потоа и објаснив дека вака правиме, да купиме цела свиња, па да ја исечеме на парчиња и да ја печеме во рерна, а тоа печено прасе е врвен специјалитет што се служи за Нова Година и за прослави. .
Таа ме погледна празно, сè уште откачена. Таа замавна со раката и се лизна во спалната соба од каде што не излезе во следните три часа. Таа повеќе не се нудела да и помогне на мајка си да ја подготви сламата, а не ја допрела свињата иако не е вегетаријанка. Оттогаш поминаа 15-ина години, но се’ уште се смеам кога ќе размислам…“ – изјави Јован.