И дека никогаш не им кажуваш на семејството кога ќе дојдеш во родниот град

„Не е лесно кога си далеку од дома. Странец си во туѓа земја, а како минува времето, стануваш странец од каде што доаѓаш“, гласи само почетокот на исповедта на нашата гастербајтерка , која остави Никој рамнодушен на мрежите…

„Ја напуштате Татковината во потрага по подобар живот и се населувате некаде на Запад. Пред да заминете, сиот гнев го фрлате врз земјата поради вашето заминување само колку да ви го олесни заминувањето. Таму на Запад, се сместуваш во стан од 40-50м2, ќе најдеш дека работата е на 50 км, стануваш во 5 и се враќаш во 5. Платата е добра, но не можеш да потрошиш многу затоа што си таму да заработиш и штедете.Нема кафе, друштво, печење и враќање дома после 11…

Легнувате најдоцна во 21. Годините летаат и не го забележувате тоа бидејќи салдото на вашата банкарска сметка ви кажува дека сте на вистинскиот пат. Гледаш како градат другите во таа Татковина на која ти се лутеше, па ги следиш. Работиш на запад, градиш дома, а кога градиш парите секогаш се оскудни, па мораш одвреме-навреме да работиш за викенд. Праведно плаќаат, нема прашање. Едвај чекаш 25 дена во годината да отидеш во татковината за да завршиш нешто друго околу куќата и да договориш нови работни места со мајсторите.

Годината поминува, треба да се вратиш на 50м2, но не е проблем, се навикнуваш. Годините летаат, куќата станува се поголема и поубава, а вие сè помалку во иста куќа… Годинава никаде нема да одите, трошоците се големи, а сметката само што празен. Децата веќе не одат во долу затоа што таму речиси не познаваат некој и што ќе прават кога ќе им починат баба и дедо. Сè уште работите напорно затоа што ви треба нешто да имате кога ќе се пензионирате, а тоа пензионирање ќе пристигне многу брзо, побрзо отколку што некогаш сте мислеле. Еве ти како пензионер назад во својата вила за конечно да почнеш да го живееш тој подобар и поубав живот, но малку се плашиш затоа што чувствуваш дека нешто околу твоето срце прескокнува.

Остануваат уште неколку години неизвесно здравје, а вие старче го имате товарот да одржувате прекрасна вила од 400м2. Размислувате да се утешите: „Ако јас не уживав, барем децата ќе уживаат“. А на децата, веќе пораснати бизнисмени без никаква силна врска со татковината, не им преостанува ништо друго освен да ја стават вилата на огласи кога ќе ги закопаат родителите…

Еве каде завршува приказната за потрагата по подобар живот некаде на студениот запад, некаде во Франкфурт, Копенхаген, Брисел, Берлин, Луцерн, Офенбас… Вилата ќе остане како спомен на еден татко и мама и вилата има нов сопственик, кој не е отселен од дома..