Патување од пеколот – ова се зборовите што Петра Ш. го опиша возењето од Белград до Црна Гора, за време на кое почесто гледала во воланот на возачот отколку во книгата што ја однела да ја прочита.
Имено, додека возел, возачот често палел цигари, слушал гласна музика, а што според нив е можеби најлошото, зборувал на телефон на критичните делови од патот
Девојка од Белград, Петра Ш. (30) минатиот петок со семејството отишла на море. До Јадранот решила да се качи со автобус на позната српска камионска компанија. Меѓутоа, она што ниту таа, ниту другите патници не го очекуваа е ароганцијата на возачот кого го опиша како „Шумахер“ кој претекнувал други автобуси на опасните кривини.
За нејзина среќа и на патниците, автобусот безбедно стигнал на дестинацијата, но како што истакнува во интервју за „Блиц“, тешко дека ќе го заборави патувањето. Автобусот тргнал на време, но набрзо по поаѓањето било јасно дека нема се да оди „како што е планирано“.
– Возачот на автобусот Шумахер престигна друг автобус во кривина веднаш по Златибор… Пуши пура во автобусот. А околу два по полноќ Љуба Аличиќ и помалку позната екипа вреска „Мене цвеќињата имаат трње, никогаш не биле црни“. Не претерувам, навистина – вели таа сè уште под впечаток на „Блиц“.
И додека таа донекаде можеше да го разбере тоа, како средство за задржување на вниманието и за случајно да не заспие, она што следеше кога возачот го зема мобилниот телефон, ја остави занемена.
– Се јави во неколку наврати. Буквално, нога на гас, едната рака на волан, другата го држи телефонот и зборува – зборува Петра.
Патничката која седела зад неа, која била неиспровоцирана, почнала да се мачка со ракија, внимавајќи патот од нејзините соништа да стане „патот од пеколот“.
– Прво почувствував силен мирис, па инстинктивно се свртев и имав што да видам. Имено, девојката која седеше зад мене се мачкаше со ракија. Целиот бас мирисаше на ракија – вели таа, додавајќи дека нормалната ракија мириса убаво, но оваа мирисала толку многу што им направила непријатно на патниците.
Нема добри зборови за однесувањето на возачот и сопатникот.
– Шокиран сум од однесувањето на возачот и сопатничката кои се намачкаа со ракија. Инаку, тоа е помлада девојка – вознемирено вели Петра
Како што додава, за Црна Гора патува со автобус од 1994 година и, напоменува, вакво нешто никогаш не доживеала.
– Само се молев живи да стигнеме до морето. Ова беше нечуено – нагласува таа на крајот од разговорот.