Култот на мртвите е еден од централните култови на Власите. Затоа и не е чудно што кај овој народ има голем број обичаи кои се поврзани со смртта и погребот на покојникот. Еден од овие обичаи е „црната свадба“.
Доколку дојде до ненадејна смрт на момче или девојка кои не успеале да се венчаат во текот на животот, семејството на починатиот може да одлучи да организира т.н. „црна свадба“ – симболична венчавка која обично се организира по погребот, иако може да биде и на денот на погребот.
Вереницата се согласува да се „омажи“ со покојникот и да остане „омажена“ со него една година, што значи дека во тој период не смее да се заљубува или да биде во врска со друга личност бидејќи на тоа би се гледало како „прељуба“. . Доколку личноста со која починатиот бил во врска не сака да учествува на свадбата, може да се најде пријател кој ќе ја има функцијата на невеста, т.е. младоженец во зависност од полот на починатиот.
Како ќе изгледа самата „црна свадба“ зависи и од семејството што ја организира. Има случаи дека тоа било само симболична посета на гробиштата, но имало и такви кои буквално ги почитувале обичаите, па невестата била во венчаница, пријателите и роднините се мажеле и доаѓале на гробиштата со музика. Сè било слично на вистинска свадба освен фактот дека сите плачеле.
Како се раскинува „црната свадба“?
По една година „црната свадба“ завршува. Станува збор за ритуал кој обично го посетува само најблиското семејство, па не се знае многу за него.
Етнолозите кои го проучувале овој обичај велат дека составен дел на ритуалот е украсен бајрак кој се носи на гробиштата каде се крши над гробот на покојникот и се остава таму. После тоа, слично како панихида, ручекот е наменет за душата на покојникот, се врти круг и кога ќе заврши се вели дека е завршена црната свадба.
Невестата или младоженецот кои се согласиле да бидат симболично венчани една година потоа веќе немаат никакви обврски и можат слободно да основаат брак и семејство.
Иако обичајот некому може да изгледа „бизарен“ однадвор, тој всушност е длабоко шокантен чин кој има за цел да ја ублажи болката и на семејството и на починатиот. Тоа е древна традиција и обичај во кој нема ништо друго светско или страшно, а експертите ќе ви кажат дека треба да се гледа исклучиво како дел од нематеријалното културно наследство на луѓето. И тоа, по голема веројатност, не само еден! Иако најмногу се поврзува со Власите, го има и кај другите народи, а етнолозите велат дека го практикувале и старите Римјани.
Овој важен дел од влашките обичаи сега е изумрен. Забележано е дека последната „црна свадба“ била организирана во 2004 година, а пред тоа во 1991 година.
Во меѓувреме црквата го смени односот кон црната венчавка и денеска ја забранува.