Јовица последните 12 години ги минуваше на патиштата низ Европа како возач на камион. Возеше по дожд, снег и сонце, само за да обезбеди подобар живот за своето семејство и да ја опреми куќата за која тој и сопругата подигнале кредит. Додека тркалата на неговиот камион голтаа километри, така и тој голташе чувство на осаменост, верувајќи дека неговата жена дома го брои деновите додека тој не се врати. Но, животот му приреди болен удар од кој не можеше да се опорави…
„Се гледавме три пати годишно“
„Често дури и не знаев кој е ден. Само возев. Знаев дека секое возење носи уште еден денар повеќе за куќата, за децата, за неа… Мислев дека градиме живот заедно“, раскажува Јовица.
Проблемите почнале последните неколку години. Како што вели Јовица, почувствувал дека се оддалечуваат, дека неговата сопруга станува ладна кон него.
„Мислев дека е тоа нормално, јас секогаш бев на пат, таа сама со децата. Се гледавме три пати годишно, кога успеав да земам одмор. Јас постојано броев денови до нашите средби, а таа паметно го искористи моето отсутство.“
А потоа – шок.
„Фатив ја на дело“
„Тоа утро се случуваа толку чудни работи, како да сè се совпаднало случајно. Требаше да возам до еден град во Европа. Кога требаше да продолжам понатаму, шефот ме повика и ми рече дека мојот камион ќе го преземе колега со еден помлад момче за обука, а јас да одам дома и да се јавам по неколку дена. Решив да ја изненадам семејството. Влегов тивко, не сакав да ја будам… А потоа слушнав смеење. Машко смеење. Во мојата куќа. Во нашата кревет.“
Јовица, како што вели, останал збунет. Нозете му се кршеле, рацете му трепереле, а срцето – како да застанало.
„Кога видов со кого ме изневерува… тоа остави трага врз моето здравје. Знаете оној чувството кога крвта ви врие, а телото се лади? Тоа. Тој човек… беше мој поранешен колега, дури му позајмував пари кога немаше.“
„Знаев дека ми зуи во увата, ми се смрачи пред очи. Се плашев од своите постапки, а мојата жена… непрепознатлива. Мртво ладна. Како да е тоа сосема нормален призор. Подоцна сфатив дека за неа тоа било олеснување. Како да чекала само да кажам – оди! Па да изгледа дека јас сум тој што одлучил да се разделиме.“
Додека Јовица денови не можеше да разбере дали е во сон или реалност, неговата сопруга без ни трага на каење ги спакувала куферите и заминала – со љубовникот. А парите? Сè што тој години испраќал дома – се испарило на патувања, салони за убавина, вечери и подароци за друг маж.
„Замислете да работите 12 години, да не ги гледате децата, да живеете на тркалата, а потоа да сфатите дека всушност сте ја финансирале туѓата љубовна романса“, вели Јовица со горчлив осмев.
Денес се обидува да се опорави – вели дека наскоро дознал дека има дијабетес, изгубил 18 килограми, со терапија, лекови и поддршка од пријатели. Сè уште вози, но веќе не сонува за дома – бидејќи вистински дом, во правиот смисол на зборот, веќе нема.