Нивниот дом е полн со живот – од најмалото бебе, кое има само неколку месеци, до најстарото дете, кое има над 20 години.
Во време кога родителите тешко се одлучуваат дури и за второ дете, Алекснадра и Милија имаа дури единаесет деца. Кога го избираа својот дом, сфатија дека Србија нема конкуренција, се вратија од Русија и се населиле во селото Стапари во близина на Ужице. Својот живот го темелат далеку од градскиот асфалт, во рурална средина каде, како што велат, наоѓаат смисла во работата, децата и мирот.
Нивниот дом е полн со живот – од најмалото бебе кое има само неколку месеци, до најстарото дете кое има над 20 години. Иако секојдневниот живот е напорен, семејството одлучило да го темели своето постоење на домашно производство на храна, првенствено заради децата.
– Произведувам храна на село за моите деца, за да имаат нешто здраво за јадење. Зеленчук, месо, живина… Исто така, правам сирење, руски слатки, домашен кечап, ајвар, пинџур, јогурт. Сè што можам. Не го правам ова за пари, туку за да знаат што значи здрава храна и како треба да изгледа вистинскиот живот“, објаснува Александра за РИНУ.
Иако може да продаде дел од своите производи, таа е свесна дека за да заработи повеќе пари, ќе мора да користи вештачки ѓубрива и хемикалии – нешто за што не е подготвена.
– Сè препуштам на волјата Божја. И Бог секогаш ни дава – и дека децата се добри, и градината, и прасињата, и кокошките, вели Александра со насмевка.
Денес, Татјана Мацура , министерката без ресор задолжена за родова еднаквост во Владата на Србија, го посети ова семејство, која истакна дека токму ваквите семејства претставуваат столб на опстанокот на селото и пример за тоа како треба да се насочуваат државните и локалните политики.
– Тие не само што произведуваат храна за себе, туку го оживеаја селото повторно. Нивниот престој му даде на селото нова енергија, нов живот. Затоа мора да создадеме средина каде што таквите семејства можат да живеат и да ги развиваат своите идеи, рече Мацура.
Таа рече дека ќе се работи на индивидуализација на мерките за секое повеќечлено семејство, со цел да им се овозможи не само да останат, туку и да преживеат на село.
И покрај сè, Александра е свесна за предизвиците што ги носи живеењето далеку од градската инфраструктура.
„Замислете си само кога ќе ги прошетам сите единаесетмина на плоштад. Еден бара сладолед, друг газиран сок – морам за сите. Тоа се огромни трошоци, но од друга страна, не би го променил овој живот. Ние правиме сè за нив.“
Во време кога многу села остануваат без жители, семејството Станиќ од Стапари е доказ дека животот може да се врати во едно српско село – но само ако има системска поддршка, разбирање и, пред сè, љубов.