Станко беше домаќин. Првиот во селото. Се ожени со Вида млад и добија пет деца – три сина и две ќерки.
Семејство чесно и работливо, почитувано од сите – и од оваа, и од другата страна на планината. Работеа многу, напорно и фер, како сите во тие среќни-несреќни времиња. Едно по едно, ги испраќаа децата во светот – училишта, факултети. Куќата остана празна, а работата – иста. Товарот што го носеа за пет души, остана на нивните веќе истрошени рамена.
Луѓето им велеа:
„Видо, намалете со работа, продадете нешто. Станко веќе не може. Живејте го малку што остана – без сено, млеко и штала.“
А Вида само ќе речеше:
„Само Јова да заврши училиште, Мира да се омажи, Јанко да се вработи, Бранка факултет да заврши, Горан да се ожени…“
Со испукани раце, платиле студентски домови, покриви за децата, свадби… Децата си почнаа свои животи… и ги заборавија.
Останаа сами, горе, на планината. Им праќаа сирење и павлака со автобуси. Секоја кофа беше солена со солзи. И сите требаше да се сетат… дека таму горе сè уште живеат… и дека ништо не им треба – освен нив. Само нивните гласови, нивната љубов.
Ниту еден не ја почувствува таа чудна соленост на сирењето. А Вида една септемвриска зора почина. Во куќата. Срцето ѝ пукна каде што љубеше најмногу.
Станко остана сам. Сеќавањата го кинеа. Седеше долго на скалите, гледаше во ѕвездите, барајќи слика, звук… нешто што ќе ја прекине тишината во душата.
Се разболе. Три сина и две ќерки почнаа да го преместуваат од куќа во куќа. Снаите се караа, ќерките премолчуваа. Го кршеа, жив. Секое пакување торба – нова рана. Му ги кршеа прстите со кои одгледа деца, ‘рбетот што носеше куќи, очите што гледаа преку ридот барајќи барем едно лице.
Ја напушта куќата на Мира, пак. Внуката Милица му се фрла в прегратка, плаче:
„Не оди, дедо… Ќе се вратиш, нели? Ќе бидеш пак со нас?“
Тој ја стегна силно:
„Нема да се видиме повторно, Лала. Биди добра… и не го заборавај дедо ти.“
Милица остана, нема. Солзите на дедо ѝ се лепеа на образите со зборовите „нема да се видиме повторно“.
Го однесоа во дом за стари лица. Почина сам. Болен. Напуштен. Сè издржа за своите деца – раце, нозе, грб… но срцето не издржа. Пукна во тишина, една ноќ, во осамена соба.
Последни зборови:
„Нека ми бидат само децата здрави.“
Ја држеше сестра си за рака додека ја испушташе душата. Последната солза… во нејзините десет раце – а во неговите, ниту една.
Постојат гревови… што дури ни Бог не може да ги прости.