Септември е веднаш зад аголот и повеќето од нас не уживале во морето. Некои годинава не отидоа ни на море, па останаа желни. Куќа покрај море и работа од дома е сон за кој сонуваат повеќето градски жители деновиве… Но, како навистина изгледа кога тој сон ќе се оствари?
„Фантазирав за бела куќа скриена во сенката на стари дрвја, на работ на напуштена плажа. Патека направена од стари даски води директно преку песочната плажа до морето. Брановите го прават својот карактеристичен шум, додека галебите кружат на небото. До куќата има две стари солени маси и дрвена маса. Со сопругот пиеме кафе и уживаме. Морето е топло и можеш да пливаш кога сакаш“, се присетува за Bright Side жената која најде начин да го добие токму она за што сонувала.
Сакав да живеам покрај морето каде што можеш да пливаш кога сакаш“. Кога добив шанса, се преселив во потоплите региони. Избрав мал град и се надевав дека ќе живеам во рајот, во куќата од моите соништа“.
И некаде нејзината исповед започнува со малку поинаков тон.
Цената на нашиот сон
„Бидејќи не можевме да купиме куќа, решивме да ја изнајмиме. Цените беа лудо високи. Чекавме да помине сезоната па баравме нешто достапно. На крајот успеавме да најдеме дом со мал попуст со оглед на тоа што планиравме да останеме подолго. Куќата беше на 100 метри од плажата и имаше веранда каква што можете да посакате. Сепак, поради високата цена за изнајмување, моравме да заштедиме на сите други полиња“.
Работете во рајот
„Иако нашата работа беше таква што можевме да работиме од дома, беше многу тешко да се концентрираме во овој рај. Компјутерите беа полни со песок и прашина, а мозокот едноставно не можеше да работи гледајќи во морето. Тогаш сфатив дека гледањето во морето опушта, но не инспирира работа“.
Капење и уживање
„Кога дојдовме во овој рај, имав идеја дека секое утро, пред кафе и појадок, ќе пливам во морето. Сепак, мрзеливоста беше посилна. Си помислив: ‚Зошто сега да станам и да се бањам, кога можам да го направам тоа после работа или после ручек?’ Но, стигнав до точка да пливам само еднаш неделно. Кога моите пријатели ме прашаа колку често пливам во море, не можеа да поверуваат кога им кажав дека тоа е само еднаш неделно“.
Изглед
„Косата ми изгледаше страшно. Бојата избледе од водата и сонцето, па морав да ја фарбам на секои 15 дена. Исто така, облеката ни беше бледа и полна со сол. Костимот за капење изгледаше како партал по само еден месец овде. Солта и сонцето си го земаа данокот. Се откажав од носење очила бидејќи на секои две минути морав да ги бришам од капките вода. Се префрлив на контактни леќи, но морската вода толку многу ми ги иритираше очите што изгледав како да плачам – цело време!“
Влага и мувла
„Кога стигнавме, куќата беше свежо бојадисана. Меѓутоа, по неколку месеци, мувлата брзо се шири. Хлорот не помогна, па моравме да употребиме посилни средства за да се ослободиме од овој напад. Сè беше покриено со мувла: од пластични играчки, облека до компјутери кои рѓосуваа. Дури тогаш ни рекоа дека мораме да ги чуваме компјутерите во посебна просторија со вклучена клима за да се исуши воздухот“.
Туристи
„Никогаш немав ништо против туристите, но тука имаше навистина многу луѓе цело време. Имаше периоди од неколку недели кога плажата беше празна, но главно беше исполнета до крај. Во градот сè им беше подредено на туристите: лоша храна за многу пари во продавниците (без добар зеленчук и овошје), рестораните имаа смешни цени и речиси немаше културни настани“.
Пластика во морето
„По невреме, морето фрлаше се и сешто на плажата. Тоа беа тони пластични шишиња, чаши и друг отпад. Морето беше валкано. Беше сосема невозможно да се плива покрај таа пластика, па деновите ги поминувавме собирајќи го ѓубрето што ќе го исфрли морето“.
Лекарите и наставниците
„Животот на море е добар за здравјето, но и на море може да се разболите. Меѓутоа, ако живеете во мало гратче покрај морето, имате избор од двајца лекари кои обично лекуваат туристи. Да не зборуваме за училиште и градинка. Воопшто немаше такво нешто, па бевме принудени да ги возиме децата во поголем град“.
Сезони
„И што е најчудното од се – се изморивме од вечното лето. Ги пропуштивме другите сезони. Не го издржавме вечното лето, па се преселивме на место кое беше 200 километри од планина и 400 километри од море. Кога го видовме снегот, се воодушевивме… 20 минути!“, се пошегува таа, а потоа заклучи: „Животот на море не научи навистина да внимаваме што посакуваме, бидејќи нашите желби можат да се остварат“.