Присуството на завист најчесто е кај луѓе кои имаат високо мислење за себе.
Се смета за смртен грев.
Во Кина, зависта се нарекуваше „болест на црвени очи“, во стариот Рим, човекот „поцрвене од завист“, а во Русија „зелена“…
Колку завидноста може да се смета за вродена „особина“?
Дали е тоа чувство вродено или стекнато? На ова прашање не може да се одговори недвосмислено.
Се верува дека првите форми на завист се појавуваат во душата на детето во време кога родителите го споредуваат со врсниците, сакајќи да предизвикаат интерес за него или други достигнувања, а детето е незадоволно од себе и почнува да се споредува, што со текот на времето може да се развие како мешање во факторот на социјализација.
Меѓутоа, беше откриено дека со возраста, зависта во поголем процент, слабее. За постарите лица, некои работи што беа извор на вистински интерес во минатото стануваат помалку важни.
Ова сугерира дека зависта може да се реши. Дури и да е вродено, може да се контролира и да се работи со него.