И еве, некој уште побрз.. Крајот на годината… Како и секогаш, тој крај на декември навлегува и ми се чини дека како што одминуваат годините, доаѓа сè побрзо и побрзо, а таа новогодишна еуфорија плаши повеќе и повеќе.
Општо земено, луѓето се делат на оние кои ја обожаваат оваа еуфорија и оние кои ја презираат, но овој феномен е толку комерцијализиран што сакале или не, не можете да го игнорирате.
Гледам репортажа на телевизија во која го испитуваат јавното мислење и се обидуваат да дадат одговор зошто сè повеќе луѓе не ја слават таа најлуда ноќ како порано, и за момент се запрашав истото…
Јас сум од оние кои ја презираат таа новогодишна еуфорија и повеќето од тие најлуди ноќи ги поминав во мојот топол кревет и се сеќавам на моите родители кои знаеја да бидат во шок поради тоа, па потоа за да ги смирам доаѓам дома барем за новогодишен семеен ручек.
А потоа, по стариот обичај, како што е кога има празници и семејни дружења, по обилен ручек се превртуваат по стари албуми, прераскажуваат настани и сеќавања на родителите од периодот кога ние децата не ни планиравме.
И прелистувајќи ги нивните албуми, сфаќам дека имаат слики од новогодишната ноќ, без разлика колку време се во брак, со уредно испишан датум на задната страна. Но, датумот е помалку важен, бидејќи штом ја видат сликата, приказната започнува и не ми е јасно како се сеќаваат на апсолутно сите детали. Од која година беше, имињата и презимињата и историите на луѓето со кои славеа, карактеристиките на секој поединец по кои беше запаметен или му дадоа прекар, бендот што свиреше и песната што беше хит таа вечер. Ги впивам тие приказни и се обидувам да разберам што се сменило во самото искуство на тој познат пречек.
И тогаш некако ми текнува дека и ова, како и повеќето основни општествени сегменти во овој 21 век, тргна наопаку токму затоа што сè стана комерцијализирано.
Се обидувам да направам разлика помеѓу сликите тогаш и сето ова сега. Модата е секако различна, квалитетот на сликите е различен, масата е различна, но најголемата разлика се лицата на тие луѓе на сликите. Правам анализа…
Не е важно дали сликите од дочекот се со друштво, семејство, партнер или работен тим, на лицата на овие луѓе, дури и на моите родители и нивното друштво, може да се види вистинска радост, возбуда, еуфорија и без разлика на минималистичките движења на телото, според нив, тој гледа дека сите на таа слика уживаат во општеството во кое се наоѓаат, дека се среќни што овие луѓе се веднаш до нив во тој момент, што, се чини, им било навистина важно .
Толку е очигледно, а сепак никој од нив не „позирал“ да изгледа така. На сликите од пречекот во домашна атмосфера се е некако обично, вистинскиот збор, обично, затоа што украсите и боите на салфетките не се усогласени со облеката, поставената маса не личи од магазин. На масите се овали со грицки со домашни производи, пршута, сланина, варени јајца, кисели краставички, домашно сирење – јасно е и по жолтата боја (домашни јајца) што може да се пофали иако квалитетот на сликата е слаб, печење, домашни колачи и секако алкохолни пијалоци во обични шишиња, коњак, ракија.
Кога ме прашаа, отворија шампањ, се смеат како да реков не знам какви глупости. А потоа следната слика од дочекот од ексклузивен хотел, малку попрофесионално уредување и поформална гардероба, но повторно истиот впечаток, впечаток на вистинска радост. Ја прашувам мајка ми како нема слика со таа специјално избрана празнична гардероба за која денес умирам и после неколку секунди замислени погледи ми одговара да прашам глупости, па побогу не една се сликаше тогаш. И гледам дека сите на тие слики некако танцуваат, се забавуваат и се радуваат дури и да се фотографираат како седат…
И тогаш во еден миг ми прелетаа низ глава сите тие слики на социјалните мрежи, ден по приемот, од истиот карактер, ќе го спомнам мнозинството, со некои исклучоци кои станаа ендемични риби, мои омилени животни. Слики со висока резолуција, направени со овие паметни телефони кои имаат момент на „разубавување“. Како да не е доволно што жените изгледаат совршено, со брендирани гардероби и означени бутици, професионална шминка и пози на кои би позавиделе и моделите.
Но, на сите им е заедничка глума, глума на совршено селфи, глума на радост со општество кое повеќе ја поврзува сферата на интерес отколку пријателската. Општество кое често се состанува поради бројноста и резервацијата или попустот на политичката партија во која се наоѓаат. Еден дел од машката популација прилично му се спротивставува, ако не и доминира, со совршено откинати веѓи и депилирани гради кои штрчат од раскопчана, претесна кошула со дезен што сигурно би го посрамотил нивниот дедо, а сепак има и други кои изгледаат уморно. можете да видите колку пати ја „пукал“ камерата таа вечер, но тоа е нормално. И не би било чудно да е младоста, велат младоста е лудост, но тоа се „зрели“ луѓе, мајки и татковци, некои дури и баби и дедовци, кои пак, изгледа, даваат се од себе да не изгледаат така.
Направени се како два табора, едниот за кој е најважниот ден, кој зборува за деновите пред да носат, каде ќе одат, а другиот е логорот кој се плаши од првиот, од таа површност и затоа противречи и ја негира прославата.
Јас бев првиот што ја мразев таа вечер затоа што нешто се форсира, нешто е како што треба, нешто се очекува. Не сум кошмар кој не сака дружење и прослави, но дури сега гледам дека не е до прославата, туку токму затоа што тој момент на човечка блискост и радост е изгубен, па избрав или да спијам над него или да биди пижама забава, како што вели таа стара фраза – скромно и во кругот на семејството.
Неколку фактори придонесоа за опаѓање на еуфоријата за тој фамозен пречек, пред се економски, бидејќи повеќето луѓе едвај врзуваат крај со крај, а следната година е неизвесна, па не знаат ни што еуфорично да прослават. Но, како што со текот на времето се изгуби таа вистинска прослава, еуфорија, причина за собирање, „пристигнување на запад“ – повлекување, така во исто време, како квасец во жештината, почна да се лажира потребата да се лажира таа поранешна радост и еуфорија. расте, но со доза на „површност“ која толку лесно се чита меѓу редови.
Всушност, некако овој прием стана средство за докажување на начинот на живот на повеќето, што според мене е парадокс, бидејќи нема врска со реалноста – дури ни овој генерален, а во повеќето случаи не со реалноста на нивните лични живее.
А одговорот на прашањето од насловот на текстот, кој е наметнат и кој е јасен како ден, е дека Новата година не се слави како порано, бидејќи во овие некои нови години и времиња, ние како луѓе добивме малку изгубено.
И затоа некои навистина слават од срце, што веднаш се забележува, некои затоа што се слави, а многумина го слават таму каде што секако има најмногу „души“, а тоа е скромно (иако трпезите се секогаш полни, барем секогаш мора да се почитува ) и во кругот на семејството.
Која и да ја изберете опцијата за таа најлуда ноќ, и редакцијата на Фемина и јас ви посакуваме среќна и благословена Нова Година.
Избравме да и ја отвориме вратата и да ја пречекаме скромно и со семејството, и ви посакуваме убаво да си поминете каде и да ја „чекате“ и во тој момент навистина и барем на неколку часа да се чувствувате слободни во дух, сакан, благословен и благодарен за сето она што го имаш.
Автор: Маја Деспот Шошиќ