Барателите на азил меѓу кои и голем број Роми, во повеќето случаи биле вратени од Германија во своите домови. Тие сега отворено кажаа зошто се решиле на тој чекор и какви биле нивните искуства.
„Најдовме гужва во центарот за азиланти, имаше многу Сиријци. Таму бевме шест месеци и многу пати бевме преселувани. „Карлсруе беше последната локација“, вели Марина Милошевиќ. Таа сега има 37 години и со сопругот и детето поднела барање за азил во Германија, каде што живееле нејзиниот свекор и свекрва.
„На крајот потпишавме дека сакаме да се вратиме дома, бидејќи психички не можевме повеќе. Немавме сопствено сместување, цело време бевме на саеми. Сместувањето беше во оддалечен дел од градот, па бевме изолирани“, изјави Милошевиќ за ДВ.
Илона Варга имаше слично искуство. Таа невработена 32-годишна жена неколку пати се обидела да ја напушти Србија со семејството.
„Сакавме да одиме во Германија. За прв пат азил поднесовме во 2009 година. Бевме во околината на Берлин. Бевме сместени во холот три месеци. Добивме гардероба за сопругот, мене и децата и 80 евра неделно. Имаше многу странци и ретко кој зборуваше српски.
Беа непријатни, фрлаа работи, а мојот сопруг можеше да го слушне и види сето тоа. Не смеев да останам сам во таа голема сала. Во салата имаше околу стотина луѓе. Не добивме азил и се вративме во Србија“, призна за ДВ Илона.
Тој вели дека слично било и вториот пат, во 2011 година. Немале работа во Србија и не им било решено станбеното прашање, па решиле повторно да заминат и да се обидат да добијат азил во Германија. По враќањето во Србија, семејството живее со бабата на Илона.
Милисав Милинковиќ од Вселенската хуманитарна организација во Србија, кој е задолжен за проекти за поддршка за интеграција на повратниците од Германија, за ДВ известува за делови од истражувањето спроведено меѓу луѓето кои решиле да побараат азил во Германија. Ова се некои од одговорите на прашањето зошто решивте да го направите тоа:
„Слушнав дека таму се живее подобро“, „Отидов да се пријавам како барател на азил, бидејќи овде во Србија немам ништо, ниту социјално, ниту работа“. Избегавме од поплавата која ги зафати сите куќи лоцирани во долниот дел на Велико Рит. „Отидовме во Германија со надеж дека моите родители ќе имаат подобра здравствена заштита таму“, беа некои од одговорите.
Милинковиќ наведува дека оние кои ќе добијат одбивање за азил можат доброволно да се вратат, а доколку не го сторат тоа ќе бидат депортирани во земјата од која доаѓаат.
„Од 1996 година до денес најголем број Роми се вратени од Германија. Следуваат Швајцарија и Шведска. Последниве години се појави и Франција, а во помала мера Австрија и Грција“, вели Милинковиќ за „Дојче веле“.