Свети Василиј е познат како светец кој го брани својот манастир и се грижи за секој што ќе дојде кај него, безбедно да се врати дома
Ако сте биле во Острог кај Свети Василиј, сигурно сте биле сведоци на барем едно чудо. Секој што оди на тоа свето место има своја приказна која е исто толку моќна како светецот на кој се молиме.
Ви ја пренесуваме приказната според записот на М. Вековиќ:
„Чудата на Василије Острошки се безбројни, и ова е едно од оние, кога Свети Василије го запре возот што ја напушташе станицата.
Штом две лица го ослободија купето, локомотивата започна и возот се упати кон Даниловград, а дотогаш – никаков потег!
Беше лето 1982 година. Го напуштивме Сараево за да му оддадеме почит на големиот светец, Свети Василиј. По бакнувањето на неговите свети мошти, молитвата и краткиот престој во манастирот, се спуштаме по кривулеста, тесна патека, по страната на Острог.
Конечно, малку изгребани од капините и багремите што минуваа, весело стигнавме на железничката станица Острог. Мојата сопруга, со десетгодишниот Божидар и осумгодишната Зарија, беше првата што влезе во вратата, и јас полека ги следев, кога одеднаш пред мене застана кондуктер.
– Ти си од Острог? – праша, малку студено и загадочно.
– Да, фала му на Бога од Острог и од свети Василиј, слава и милост нему!
– Дали зедовте нешто оттаму? тој ме праша.
Доказ дека свети Василиј Острошки не простува навреди: Вака го казни неверникот!
Молчев пред таквото неочекувано добредојде и чудното прашање, па почнав енигматично: “О, како не можевме. Дали некој од Осторг оди празен? Исто така, зедовме благослов од Свети Василиј. Ги бакнавме неговите свети раце, така што несреќи и невидливи маки ќе не одминат “.
– Ме слушаш, човеку, возот нема ни да се движи додека не ми кажеш, зеде ли нешто од светилиштето за да си однесеш дома од светилиштето без прашање? – рече смртоносно сериозна личност.
Одеднаш станав сериозен и му реков:
– Не дај Боже од такви умови, да украде или украде нешто од светилиштето. Ние носиме подароци во светилиштето. За нас, семејната среќа и благословот на светецот се една милја подалеку од сите работи на светот.
Потоа ми рече со многу пољубезен глас: „Извини, морав да те прашам тоа, почекај некое време, и ќе чуеш зошто“.
Потоа истрча по скалите на вагонот, замавна со раката кон возачот и рече: “Во ред е!”
И возот заминува. Сега ме фати за рака подобро расположен и влезе со мене во одделот, ги наплати билетите и ја започна приказната:
– Пред два дена, не можевме да ја напуштиме оваа станица.
– А зошто тоа?!, Се обидов смирено да прашам.
– Свети Василиј не ни го даде! Не е ни чудо, но ова е живата вистина, што ја велам. Маж и жена влегоа во станицата овде, имаа околу педесет години. Тие беа во Острог. Машиновозачот тргна, возот не можеше да тргне! Излезе од локомотивата и се загледа во машината од сите страни, во ред. Таа е неподвижна, како ладен камен, како да ја држи некоја невидлива сила.
Католичка отишла во Острог да се моли за здравје: Еве што и се случи таму!
Тогаш машиновозачот луто ми вика: „Одете од купе во купе и нека се симне секој што беше во манастирот Острог“.
Кога го кажав тоа во еден од вагоните, еден постар човек ме погледна странично и ми рече: „Па, можевме да се надеваме на се и сешто во ова време, но дека ќе дојде време кога ќе не спречат да одиме кај нас Свети Василиј, ние се уште не се надевавме на таа беда. Но, она што Бог ги создаде луѓето не може да го уништи.
„- Друже, не ти кажав ништо, патуваш од Никшиќ и продолжи мирно, не е за тоа што мислиш.
Во следното купе го прашав истото и маж и жена гласно рекоа:
„Бевме во Острог!
„Те молам, земи си ги работите и слезете од возот“, им реков со сериозен тон. Без прашање, без збор, ги зедоа патните торби и излегоа. Штом се симнаа од возот, започна локомотивата и нашиот воз се упати кон Даниловград.
Утре дента, еве го тој маж и неговата сопруга повторно на станицата, чекајќи да се качат на нашиот воз.
– Не го прави тоа повторно, бидејќи возот не може да ја напушти станицата поради тебе.
„Не, не, ние бевме грешници“, рекоа тие.
– Зедовме едно нешто од Острог без знаење на монасите, мислевме како сувенир. Ја вративме во манастирот и побаравме прошка од Светителот и се исповедавме. Вчера добро видовме колкава е цената на гревот. Но, фала му на Бога и на свети Василиј што беа толку добри кон нас. Дека не ни удрија шлаканица со строга казна – зборуваа благо. Го мереа секој збор.
Ме научија да слушам и да верувам во чуда.
– Па, тоа беа чесни луѓе, кога имаа храброст јавно да го признаат својот личен грев – реков.
– Да, добро, човеку, тие го рекоа тоа и ја повторија таа приказна пред целиот вагон луѓе, од кои многумина се крстија во чудо. Тие видоа како светецот е бранител на правдата и неговиот манастир.
– Двајцата го кажаа и ова: Сега добро утврдивме колку е голем Свети Василиј и разбравме колку е грешно и непростливо да се земе од светилиштето. Едно лице мора да излезе од светилиштето само чисто, исповедано, со мирна душа и чиста совест, помирено со Бога и луѓето.
Ние и тие научивме добра лекција од ова вистинско чудо, бидејќи „совеста е како илјада сведоци“, вели византиска поговорка.