Во денешно време ги има сè помалку, а печките порано беа незаменлив дел од секоја куќа. Ако те однеше патот низ српските села, на секој агол можеше да видиш мала куќа од тули како чади. Некогаш во секое село имаше занаетчија кој знаеше да изгради куќа без железо и само од природни материјали, каде што се прават најдобрите специјалитети. Сега може да се избројат на прстите од едната рака, а еден од последните мајстори на овој занает е Мирослав Жужовиќ.
-Ја изградив првата фуруна за мојата душа, за да имам каде да ја свртам свињата, а дозвола за тоа не добив ниту од татко ми, ниту од соседите да го направам така. Во далечната 1984 година, моравме да го обновиме и доработиме, но мојата фуруна сè уште работи беспрекорно. Од него излегоа илјадници печени свињи, вели Мирослав Жучо.
Тој остана доследен на фактот дека овие печки се направени од природни материјали што се користеле за градење печки пред неколку векови, од печена тула и кал.
– Старите знаат што е најдобро. Најдобро е тулата што ја поставуваме да биде непечена и здрава, вистински старомодна. Сето тоа се соединува и се пече неколку часа. Со помош на глина херметички запечатуваме се што е на печката, бидејќи не смее да има истекување на пареа или топлина. Потоа доаѓа полесниот дел, да се исполнат желбите на мајсторот, какви димензии ќе бидат, во зависност од тоа кој сака да ја стави најголемата свиња или јагне, рече Жижовиќ.
Како што има стандарди насекаде, така е и во оваа трговија. Просечната висина на сводовите мора да биде околу 120 сантиметри, а потребна е вистинска вештина за да се изгради наклонет ѕид.
– Кога ќе се заврши оваа работа, не смее да се исуши, затоа ја забрзуваме, ги виткаме летвите што ги подготвил сопственикот, како основа за случајно да не се урне објектот. Кога сето тоа убаво ќе се вклопи, врз основа на моето претходно искуство давам гаранција за животен век од 50 години – изјави овој прекрасен занаетчија.
