Ниту цената на производот, ниту тоа што завршил факултет во градот и „поминал низ Европа“ не го спречиле Ненад Симовиќ од селото Брестовац кај Книќ, сега да има своја фарма со 200 грла дебел Симентал.
Ненад е дипломиран ветеринар, а со сточарство се занимава од 2006 година. Семејството прво се занимавало со сточарство, а потоа се преориентирало само на гоење говеда. Денес, Симовиќи имаат една од најголемите фарми во приватна сопственост во областа Шумадија, според извештајот на АгроТВ.
Но, со голема фарма доаѓаат и големи проблеми. Телињата се сè потешко достапни, а капацитетот мора да се одржува полн поради профитабилноста на производството.
„Денес е сè потешко да се најде теле, а може да се почувствува разликата од пред неколку години. Земаме телиња од нивата Горња Гружа, која ја покривам како ветеринар, земаме само чист Симентал, евентуално со мал процент на Холштајн“, вели Симовиќ.
Со добар капацитет и добра исхрана на добитокот, кој не е поштеден, Симовиќи најдоа начин како профитабилно да работат во гоење говеда. Секако, немаше да има ништо од добивката доколку не обработуваат и 20 хектари земја, од каде доаѓа дел од храната за кравите.
Сопругата на Ненад Данијела е вработена во банка која работи во градот, но живее на село. Тој вели дека тоа била правилна одлука.
„Ми се допаѓа што живееме на село, најмногу поради детето кое има здраво воспитување. „Не би се сменила за стан, а мислам дека секој што може треба да живее на село бидејќи има подобар квалитет на живот“, вели Даниела.
„Тука е навистина тешко да се добие парцела, бидејќи има многу луѓе, вклучително и млади луѓе, кои ја работат земјата. Нема земја за закуп, а камоли за купување“, нагласува Ненад.
Да не постоеше земја од која пристигнува силажата, сеното и пченицата, тешко ќе се одвојат пари за жита и маслодајни култури за 2.200 килограми концентрат по грло, што сами го прават, со исто толку силажа.
Симовиците немаат проблеми со пласманот, но цената им прави проблеми.
„Имаме пласман, нашиот добиток има добри перформанси, но цената е проблем. Вие така продавате, што да правиме, но грлото ни чини од 2,9 до 2,95 евра за килограм жива тежина, а откупната цена моментално е 550 динари (околу 4,7 евра). Но, тоа мора да се направи квалитетно, а профитот не треба да се бара само во цената, туку и во бројот на произведени грла“, вели Ненад.
„По завршувањето на факултетот решив да се посветам на сточарството и потоа го интензивиравме семејното производство. Во 2006 година купивме пет телиња и малку по малку стигнавме до денешното ниво од 180 до 200 грла за гоење“, објасни тој.
Со зголемувањето на стадото, Симовиќи ги адаптираа постојните капацитети, а потоа ги проширија капацитетите. Бидејќи сточарството е бавен процес во однос на обртот на инвестициите, имаа и петнаесетина маторици прасиња кои го „финансираа“ сточарството. Со таква комбинација успеале за десет години да заработат доволно за да изградат модерен наменски објект за одгледување говедско месо.
„Тоа значи дека имаме објект кој ги исполнува сите технолошки стандарди за оваа производна гранка. Претходно посетував многу објекти како ветеринар во струката, бев и во странство и „снимав“ како таму градат штали, „крадеа шуми“…
Овде претходно многу се внимаваше на квалитетот на подот на шталата, но сега се посветува повеќе внимание на обемот на просторот на шталата и на вентилацијата. Затоа нашиот објект е максимално отворен и затворен во делови за да се одржи оптималната клима во шталата“, објаснува Симовиќ.
Ненад поради киселоста на почвата се одлучил за тврд под, а не за решетка, па затоа имаат и многу ѓубриво за нивите, а објектот се чисти машински, еднаш на секои три недели.
Бидејќи нема доволно телиња, не може да се имплементира ниту најдобриот „училишен“ пример за одгледување.
„Доколку беше подобра состојбата во сточарството, за да ја наполниме зградата наеднаш, а потоа наеднаш да ја испразниме по продажбата на телињата, ќе можевме и да ја исчистиме и да ја одмориме две недели. Вака мора да биде делумно, што го зголемува ризикот од болести, па треба да се работи повеќе на превенцијата“, вели Симовиќ.