Роден е Вујисиќ, но се потпишал како Вуисиќ бидејќи го нервирала буквата Ј во неговото презиме.
Ги сакаше своите денови и живееше на река, се дружеше со Алас и не трошеше зборови залудно. Колегите од актерската сцена го сметаа Павле за многу тежок човек за соработка.
Не успеа да се запише на Факултетот за драмски уметности, но тоа не го спречи да стане големо име во српската кинематографија.
Павле остана запаметен по легендарните улоги, а колегите не криеја дека е суров професионалец, не сакаше да се дружи и да разговара со екипата на снимањето, бидејќи тоа му беше губење време. Секогаш гледаше само да ја заврши работата најдобро што може и да се врати на реката.
Комуницираше со многу малку колеги, се согласуваше со уште помалку, а не се дружеше со ниту еден од нив.
За тоа сведочи и фактот што Павле и Чакаља воопшто не зборувале кога биле исклучени камерите, а во култната серија „Камионџии“ двајцата биле неразделни.
Времето го поминуваше во густата сенка на врбите меѓу ридот од штици, тркала, пили, чекани, клинци, бродски лепило, кутија со масло и боја. Таму беше и мајсторот Жуќа, а децата, кои се вртат како домашни миленици, прават се што е потребно и го чуваат бродот со своите „пушки“ и „стрели“ кога двајцата одат на прскалка.
Темната страна на ПОЗНАТИОТ Чкаља: Поради него актерите се откажаа од улогите, а тој имаше и своја „ЦРНА ЛИСТА“!
Ада беше место каде што ќе беше најголемиот грев ако некој донесе часовник, го сметаа за машина за крадење време. Никаде не им мирисаше толку убаво ракијата.
Од него можеше да се научат суштински работи без многу зборови. Мислел дека за среќа се доволни неколку квадратни метри црвја и едно парче река. Тој беше како речен бог, со огромен стомак, шарени хозентрегери, кој ја има улогата на надзорник додека готви големо тенџере со грав за сите оние што ќе се закотват на сплав, кој понекогаш малку ќе потоне под тежината на винопијачите и гурмани.
Кафулето го сакаше како амбиент, како еднаква сцена за сите. Преселувањето со него во пабовите беше навистина плодно. Ретко кој можеше да го следи, ако почувствува дека тимот губи здив и е во опасност да си оди дома, тогаш неговата креативност ќе беше најголема. Можеби повеќе развратен од оној што го прикажа во филмот. Никогаш не му се допадна, а потоа измислуваше приказни и создаваше таква атмосфера што сите седеа и слушаа.
Дека тој секогаш бил специфичен и посебен во секој можен поглед докажува неговата волја, која Павле со свој ракопис ја напишал на лист хартија откако новинар по грешка објавил дека актерот починал:
Тестаментот првично е објавен во биографијата на Павле Вуисиќ „По фајронтот“, автор Александар Ѓуричиќ. Интересно е и тоа што откако почна да се дели и да се множи по мрежите, од него случајно или намерно беше исфрлен еден збор – комунист, што целосно го смени значењето на напишаното.
Се испостави дека актерот не сакал никој да му одржи говор на погребот, што не е точно. Сè што е напишано потоа се однесува исклучиво на неговата желба некој комунист да не го направи тоа. Ова во интервју за Недељник го објаснува и вдовицата на Павле, Мирјана.
Американскиот актер со српско потекло, оскаровецот Карл Малден, тврди дека „Актер како Павле не создава, туку дека се раѓа“
Големиот лик на српската сцена почина на 1 октомври 1988 година. во Белград.