Изберете да молчите, бидејќи молчењето е злато, а монасите од Света Гора тоа го објаснуваат на практичен начин.
Монасите од Света Гора со векови се познати како чувари на христијанскиот аскетизам, а кон човечкиот говор се однесуваат со особена претпазливост. Со векови предупредуваат дека треба внимателно да избираме што зборуваме.
Но зошто советувале за некои работи да се молчи дури и пред најблиските луѓе — сопружникот, родителите или пријателите?
Поентата не е човек да се повлече во себе. Станува збор за нешто друго: постојат работи кои, кога ќе бидат изговорени, лесно можат да ја изгубат својата вредност или да им нанесат штета на другите.
3 работи за кои не треба да се зборува со никого
1. За вашите тајни добри дела
Христос рекол: „А ти, кога даваш милостина, да не знае твојата лева рака што прави десната“ (Матеј 6:3–4).
Затоа Светите Отци советувале човек да не се фали со своите добри дела. Ако сте направиле нешто добро, обидете се тоа да не го претворите во можност да добиете пофалба.
Ако е подобро да молчиме за сопствените добри дела, се поставува уште едно посуптилно прашање: дали треба на другите да им кажуваме што се случува во нашата душа за време на молитвата?
2. За тајните духовни искуства
За време на молитвата човек може да доживее длабоко покајание, да почувствува внатрешен мир или да пролее солзи кои тешко можат да се објаснат со зборови.
Првата желба може да биде тоа искуство да го споделиме со некој близок.
Меѓутоа, тука постојат две опасности.
Прво, блиската личност можеби нема да нè разбере. Наместо поддршка, можеме да добиеме шега, скептицизам или рамнодушност, со што нешто што ни било многу драго може да ја изгуби својата вредност.
Второ, споделувањето на сопствените духовни искуства лесно може да стане начин човек да се почувствува „посебен“ или духовно повозвишен од другите.
Затоа се советува за ваквите работи да не се разговара со секого, туку со искусен духовен отец.
3. За туѓите гревови, падови и тајните на сопружникот
Ова можеби е најчестата грешка.
Човек ќе се скара со сопружникот и веднаш ќе ѝ се јави на мајката, сестрата или на близок пријател. Детално ја прераскажува расправијата, ги открива слабостите на сопругот или сопругата и кажува работи што биле изговорени во четири очи.
Во тој момент му се чини дека само „се празни“.
Но што се случува потоа?
Следниот ден сопружниците можеби ќе се смират. Ќе ги заборават зборовите кажани во лутина и ќе продолжат да живеат заедно.
Но личноста на која сте ѝ раскажале можеби никогаш нема да заборави.
Во нејзиното сеќавање може да остане негативна слика за вашиот сопружник, неговите слабости и недостатоци, иако вашиот семеен конфликт одамна завршил.
Затоа советот „не го изнесувајте валканиот веш во јавност“ има многу подлабоко значење.
Апостол Петар напишал: „А пред сè, имајте постојано љубов меѓу себе, зашто љубовта покрива многу гревови“ (1 Петар 4:8).
Тоа не значи дека треба да се молчи за насилство, опасност или сериозни проблеми кога е потребна помош. Но обичните семејни расправии и слабостите на другите луѓе не мора да станат тема за јавен разговор.
Понекогаш да ја зачувате љубовта значи едноставно да не им го кажете на другите она што некој сакал да остане само меѓу вас.
Поуката за светогорското молчење
Апостол Јаков напишал: „Ако некој не греши во зборувањето, тој е совршен човек, способен да го заузда и целото тело“ (Јаков 3:2).
Христијанското молчење не значи изолација или лицемерие.
Тоа е способност да разбереме што навистина треба да кажеме, кому треба да му го кажеме и зошто.
Не зборувајте за секое добро дело што сте го направиле. Не фалете се со своите најдлабоки духовни чувства. Не претворајте ги слабостите на саканата личност во тема за разговор со другите.
Понекогаш љубовта не се покажува со зборови, туку со тоа што човек свесно избира да молчи.