Многумина ги напуштаат родните места и земјата во која се родени за подобар и подобар живот, надевајќи се на порелаксирана иднина „некаде“. Сепак, големото прашање е дали живеењето во странство значи посреќен живот? Дали живеењето далеку од корените, мајчиниот јазик и саканите навистина може да обезбеди мир покрај парите? Се чини дека човек, барем донекаде, секогаш мора да страда.
За предностите и недостатоците на живеењето „преку гранка“, различните менталитети, навикнувањето, алтруизмот што го имаат странците повеќе од „нашите“, но и за „бајката“ на животот што нуди иселување од сопствената земја, за „ Блиц“ откри од својот агол нашиот сонародник В.С.
Неговата искрена исповед ви ја пренесуваме во целост:
„Еве да прашаме некого за здравје, што би рекле нашите предци.
Во вечната бура на нашата земја и државата ретко кој не забележува како важен предмет во целата приказна.
Како само мал дел од ропството, се движиме во него и ги преживуваме сите негови „шарм“ што ги носи. Малата предност на таа приказна денес е од гледна точка на „богатиот запад“. Тој во суштина повеќе не е тука за новодојденците.
Ако, пак, успееме да заборавиме на одвоеноста од најблиските, далечината, осаменоста, менталитетот и вечната работа, работа и само работа, она со што можеме да се тешиме за почеток е некаков мир и општ ред.
Ќе се изненадиме што „другите“ можеби ни помагаат повеќе од нашите. Дали е тоа на лекар, во продавница, на работа… Се случува. Административно и политички почесто отколку во сопствената држава.
Она што не тера да останеме на долг рок не се парите, тоа е душевен мир во уредна држава со закони, држава која познава ред и основни човекови права.
Секако, одвреме-навреме, покрај семејството, копнееме и за нашата ракија, за нашата музика, шарените чаршафи, утринските кокошки и петлите. Сакаме кафе со пријателите и јазик на улица. За жал, не можете да живеете само од тоа. Затоа сме таму каде што сме.
Некои ќе се видат себеси во таа приказна вака или онака. Некои нема ни да сакаат да го слушнат. За некои сме предавници и вечни странци, за други сме паметни и храбри. Кого може човек да угоди? За среќа, ние ја немаме таа должност, сами ја сваруваме, секој на свој начин.
Како Македонци, многу луѓе повторно се гледаат само себеси овде, и тука завршува нивната приказна. Фокусот е да се дојде за неколку месеци или години, а потоа, ако е можно, да се „вратиме назад“ полни вреќи со пари. Сепак, таквите вистини се многу ретки.
Што се однесува до спротивниот однос на државата кон нас, ние сме мали и слаби за да можеме да привлечеме сечие внимание на се што не угнетува и повредува, како и на се што не придружува во странство.
Јас и моето семејство поминавме три генерации овде во Германија, поточно во Баварија. И покрај толку време поминато овде, децата се уште плачат за македонија, веројатно само до моментот кога таму нема да заработуваат. Тажно но вистинито.
Додека се трошат парите, ние сме најдобрата земја на светот, навистина сме.
Не се знае колку долго ќе живееме на небото или на земјата. Не сакаат баш таму долу, а овде разбраа кога сакавме, што ја реши загатката.
Размислувам, претпоставувам дека ќе има подобри денови и големи се шансите да не ја напуштам татковината. Не е лесно да оставиш сè, но се заминува кога ти гори под нозете“.
Дали се согласувате со овоај Македонец? Споделете го вашето мислење во коментар со нас!