Не е дека не сакам подарок, едноставно не сакам принуден подарок. Или каранфилче. Дали некој друг навистина ги купува? Зарем тоа не е навика од некое минато време кога се купуваа само црвени каранфили и некои црвени рози?
Зошто не сакам подарок за Денот на жената?
Ако гледаме од аголот на кој мажите мислат дека тоа е се што сака жената, во исто време знаат дека изневеруваат. Не е неопходно да се купи подарок за некој да стави до знаење дека таа личност се грижи. Од лично искуство можам да кажам дека најдобриот подарок е оној што не го очекувате. За мене таа доза на изненадување е клучна.
Ако веќе давате каранфили, најдете ги барем оние во бело, бидејќи ги нема во зелена и виолетова боја. Овие три бои, доколку не сте запознаени со историјата, ги претставуваат боите на Денот на жената. Виолетова – означува правда и достоинство, зелена – симболизира надеж, бела – претставува чистота, иако е малку контроверзен концепт.
И да, традицијата е клучниот збор. Секогаш се провлекува, а тоа веројатно вклучува и давање каранфили затоа што некако навлезе и се префрлаше од колено на колено, тивко. Само никој да каже доволно. Жените навистина рекоа, но кој сè уште не слуша … (знам дека има и такви што нè слушаат).
Сепак, најважното прашање, кое не е подарок, е она што многумина не го знаат и затоа воопшто се слави Денот на жената. Забележав дека многу деца не знаат зошто купуваат подарок за наставник или одат во крајности каде родителите купуваат фрижидер или шпорет. Не е со вкус, ниту се земаат предвид чувствата на оној што го добива подарокот.
Ова не е текст за мразење мали знаци на внимание, туку дека е важно да се едуцирате. Читав многу за женските чувства и примање подароци, однесување и подароци на работа, од партнери, пријатели, браќа, татковци.
Тоа е главниот проблем. Не велам дека во Македонија нема жени на позиции и дека не се успешни, само дека иако живееме во времето во кое живееме, тие треба да работат двојно повеќе од мажите за да бидат таму каде што се. . И време е некој да не размислува и да каже: „Со кого спиеше за да го добиеш тоа што го сакаш?“. Не е проблем што треба да се работи, само да се работи, повеќе работа и повеќе знаење и образование. Само да имаше повеќе луѓе кои навистина ќе го ценат … (ќе кажам пак, знам дека има, но не е доволно).
Во далечната 1909 година, првиот ден на жената беше прославен во САД. Пред една година 15.000 жени прошетаа низ Њујорк во борба за подобра плата, право на глас и пократко работно време. Идејата да се воспостави меѓународен празник потекнува од една жена по име Клара Цеткин. Таа го предложи во 1910 година на Меѓународната конференција на жените во Копенхаген. Оттогаш поминаа 111 години, а се уште имаме штрајкови и протести за да укажеме на сè уште присутната нееднаквост. На овој ден се одбележува и пожарот во текстилната фабрика во Њујорк, во кој загинаа над сто жени. Се верува дека работниците биле приведени во фабриката за да ги спречат да штрајкуваат со другите работници. Тогаш тие обично работеа во просек по 10 часа на ден.
Претходните години видовме дека жените во Македонија сè уште немаат некои основни работи во породилиштата, доколку не се подготвени да платат. Не е секаде исто, не се сите жени, но би било многу убаво да не и се случи на ниту една жена. Жените ја извадија лентата од устата и така започна борбата против акушерското насилство. Важно е сите да се третираат исто, а тука мислам дека грижата е иста за сите.
Тоа е подарокот што го сакам. Дека жените можат без страв да уживаат во еден од најубавите и најпредизвикувачките денови во нивниот живот. Не сакам насилство! Сакам и жените повеќе да се почитуваат, да се држат заедно. Сакам да не си кажуваме дека сме убави, туку дека сме силни и да си бидеме ветер во грб, наместо да креваме нозе. Сакам сите жени во светот да имаат исти права без разлика каде живеат, кои се нивните религии, кога сакаат… Сакам… можеби премногу, ќе помислат некои.
На крајот на денот, борбата е она што не направи посилни и ни даде волја навистина да се избориме за нашето место, без разлика дали е приватно или деловно.
И да… Секој ден е идеален ден за давање. Оди сега и купи нешто за својата незаменлива, посилна половина, секако мислам на жените, без да и кажеш. Колку е попрекрасно да се дава, толку е поубаво да се добива подарок. Тоа е взаемно. Нема ништо поубаво од изразот на лицето на човек кој бил воодушевен од она што е под лентата и шарената хартија за виткање.
Последно, но не и најмалку важно. Слушајте жени, не за џабе се вели дека нашата интуиција е нешто посебно. Исто така, жените не стигнале ни на половина пат за да докажат што можат да направат и постигнат.
Не сакам подарок бидејќи се уште не сме стигнале до целта – почит и признание во секоја сфера од нашиот живот. Ништо од ова не значи дека не славиме победа. Без разлика дали е мала или голема.
Среќен Ден на женските права и секој ден нека биде тој ден. За сите нас, не само за жените.