Семејството Томиќ, Миливое, Милена и Велибор од селото Трешњице кај Луковска Бања , далеку од сите патишта и цивилизација, живеат како времето да застанало.
Во 100-годишна куќа од кал , тие живеат во целосна сиромаштија и на работ на егзистенција.
– Се уште се перам рачно за себе и за сестра ми, тие не се во состојба да се грижат за себе, па целата работа е на мене. Мора да бидат чисти и уредни – вели Миливоје Томиќ.
-Куќата за малку ќе се урнеше, немам пари да ја поправам и останав да се мачам.
Патот до нив е речиси непрооден, бидејќи живеат среде шума, па ниедно возило не може да стигне до нив.
-Куќата се руши, а ние спиеме во страв и ќе видиме до каде ќе стигнеме, само да не ни падне, прикријте не – вели Миливое.
Низ искинатите ѕидови често влегуваат стаорци, глувци и змии, а Томиќите се во постојан страв дека стогодишната куќа на летвара ќе им се урне.
Бидејќи земјиштето се уривало, од куќата останале само гредите, а ветрот постојано дува низ куќата.
Стари кревети, витрини и клупи и сите спијат во една еднокреветна соба. Нема бања.
Морам да се грижам за сестра ми и брат ми, бидејќи се болни. Морам да ги носам на лекар, бидејќи тие самите не можат. До првиот Здравствен дом одиме по 50 километри, главно пеш. Ако некој нè поврзува, нè поврзува – вели Миливое.
Во текот на зимата, тие се отсечени од светот по шест месеци.
Се подготвувам порано, носам се на грб – вели Миливое.
Пред околу две години имаше надеж дека ќе добие нова куќа и безбеден покрив над главата.
– Ми се јави донатор да ми изгради монтажна куќа. Ме убеди да купам плац на мое име, а јас го купив и вложив многу. Продавав стока и волови, позајмував пари од луѓето и ветив дека ќе им вратам преку плата, но тој донатор никогаш не се врати – вели Миливое.
Несреќниот човек се задолжил, но од донаторот немало ни трага ни глас.