Дали е храбро да се биде разведена жена и зошто општеството ја етикетира како „распуштена“ кога таа е слободна жена која повторно има право на избор?
По разводот, жената од овие области се вели дека е разведена. Таа е општествено неприфатлива и поради тоа и се прикачуваат погрдни имиња од „сите страни“.
„Распуштена“ – колку и да звучи глупаво, како – била во брачна заедница, под надзор на маж, а сега никој не ја контролира и се „распуштила“.
Иако разводот може меѓусебно да се договори, па по бракот не се разведува само жената туку и мажот, чудо е што не му се ставаат погрдни имиња.
Човекот се развел, значи е слободен човек. Оваа придавка „бесплатно“ му е дадена како титула што имплицитно укажува дека може да прави што сака и да избере кого сака.
А таа? Распуштена… Прави што сака. Но, понижувачки. За повеќето мажи, ова сепак може да значи – потенцијално лесна жена. И таа може само повторно да избира.
Овој пејоративен термин за разведена жена потекнува од патријархалните односи меѓу мажите и жените кои важеа особено на нашите простори по Втората светска војна. Но, овој израз легитимно опстојува до денес, летото 2022 година, во 21 век.
Од тој патријархален систем се добива впечаток дека главни носители на мизогинија се бабите (иако се жени) на кои секој маж им е „добар, но таа е проститутка, го полудила“, а секоја жена им е „Што и да сака, таа е разведена, таа беше добра за него, тој не би ја ни оставил“.
Општеството мисли дека жената е таа која според патријархалното или религиозното сфаќање „е таа која бегала од планот на творецот, побегнала од природното“.
Тие времиња се одамна зад нас и бесмислено е се да оди по својот развоен и растечки тек, а на разведените жени и денес после толку векови им се придаваат погрдни епитети.
Дали се фативте себеси како ги етикетирате слободните и разведените жени и тоа ви прави барем малку непријатно?