Светлана (34) од Штип со години работела како медицинска сестра во Македонија. Стабилна работа, позната средина, семејство на дофат на рака. Однадвор – сè било на свое место. Но внатре, вели таа, чувствувала дека стои во место.
„Ја сакав професијата, но не и условите. Работев многу, а се чувствував невидлива“, раскажува Светлана, која пред две години донела храбра одлука – да ја напушти Македонија и да замине да работи како медицинска сестра во Ален.
Одлуката не дошла преку ноќ. Месеците поминати во двоумење биле најтешки. „Најмногу ме плашеше непознатото – нов јазик, нов систем, нов живот. Но уште повеќе ме плашеше помислата дека ќе останам и по десет години ќе се каам што не сум пробала.“
Во Ален, Светлана почнала од нула. Првите месеци биле напорни – адаптација, строги правила, брзо темпо. Но разликата ја почувствувала веднаш.
„Таму медицинската сестра е почитувана. Имаш јасни обврски, поддршка од колегите и чувство дека твојата работа има вредност.“
Иако платата била еден од мотивите, таа вели дека не била пресудна. „Парите се важни, но уште поважно ми беше да одам на работа без грч во стомакот.“
Денес, Светлана живее мирен живот, работи во модерен медицински центар и редовно доаѓа во Македонија. Штип сè уште го нарекува дом, но признава дека заминувањето ѝ го сменило погледот кон себе.
„Не заминав затоа што не ја сакам Македонија. Заминав затоа што сакав да си дадам шанса.“
На крајот има порака за колегите кои размислуваат да заминат:
„Ако чувствуваш дека си заглавен – слушај се себеси. Стравот поминува, каењето останува.“