Долго време бегав од тоа место. Од селото кое сите го нарекуваа „заборавено од Бога“, а за мене беше симбол на болка, сиромаштија и заминати луѓе. Кога дедо ми почина, никој не сакаше ни да слушне за старата куќа во Мариово.
Никој – освен мене.
Се вратив таму по десет години, без план и без очекувања. Само со клуч што рѓосал во џебот и со тежина во градите што не знаев да ја објаснам.
Куќата беше обрасната со трње, прозорците скршени, а тишината – погласна од сè што сум доживеал во Скопје. Кога ја отворив вратата, мирисот на влага и стари дрва ме врати во детството. Токму тука дедо ми ме учеше како се пали оган и како се молчи кога срцето боли.
Првата ноќ не можев да заспијам. Ветрот удираше во капаците, а јас имав чувство дека куќата дише. Утрото, додека чистев една стара комода, зад лажно дно од фиока најдов тетратка завиткана во платно.
Беше дневникот на дедо ми.
Во него пишувал за годините кога селото било полно со луѓе, за војните, за заминувањата, но и за мене. За тоа како сум „градско дете со селска душа“ и како еден ден ќе морам да се вратам таму каде што коренот не се суши.
На последната страница стоеше само една реченица:
„Кој ќе се врати, ќе се спаси.“
Таа недела останав подолго од планираното. Почнав да ја средувам куќата, да ги чистам камените ѕидови, да ја слушам тишината. И некаде помеѓу планините и небото, сфатив нешто важно – не бегав од селото, бегав од себе.
Денес сè уште живеам во градот, но секој месец се враќам во Мариово. Куќата веќе не е руина. А ни јас.
Понекогаш, за да се најдеш, мораш да се вратиш таму од каде што сите заминуваат.