На својот 18-ти роденден, Амир се соочил со мајката која го оставила. Неговата приказна за болката и борбата станала инспирација за книга.
Приказната на Амир Шечиќ од Тузла не е од оние што лесно се забораваат. Тешка е и болна, дури и за оние кои не поминале низ слично искуство.
Не е секоја жена мајка само затоа што родила дете. Тоа сме го виделе и порано. Но, приказната на Амир е поинаква — можеби и потешка, бидејќи никогаш не добил одговор зошто мајка му го оставила.
Неговиот живот не започнал во мајчин прегратка, туку во тишина, третиот ден по раѓањето, кога бил оставен во породилиште. Таткото Ибрахим никогаш не го запознал. Оттогаш растел во дом за деца без родителска грижа — меѓу ѕидови што ја познаваат детската тага, но не мирисаат на дом.
Без сигурна прегратка и без рака што ќе го подигне кога ќе падне, Амир научил сам да се издигнува. Не барал виновници — барал смисла. И кога не ја пронашол меѓу луѓето, ја побарал во зборовите.
Денес, овој млад човек не ја раскажува својата приказна за да предизвика сожалување. Ја напишал за да го прекине молкот — оној што предолго трае во животите на оние што растат без поддршка. За својот живот напишал книга. Таа не е ниту крик, ниту обвинение, туку искрено сведоштво за детство без топлина на дом, кое сепак создало писател.
Иако е роден во Тузла, Амир има корени од Сребреница. Зачнат таму, а оставен веднаш по раѓањето, немал можност да ја почувствува мајчината љубов и сигурноста на домот. За своето потекло и потрагата по идентитет пишува отворено и без задршка.
„Секогаш ми недостасуваа љубовта и сигурноста што треба да ми ги обезбедат родителите“, признава Амир. „И тогаш решив да го напишам она што најмногу ме болеше — кога гледам дека денешните деца не ги почитуваат своите родители, иако им дале сè. Мене животот ми даде само едно — желба да се одмаздам, но на свој начин. Мојата одмазда беше — хартија и пенкало.“
Кога заминал од прагот на мајка му, рекол дека ќе ѝ се одмазди. Можеби таа жена живеела во страв, можеби ни тогаш не ги слушнала неговите зборови — како што не го слушнала ни кога се родил. Но за него тоа веќе не било важно, бидејќи како полнолетен решил сам да си го гради животот.
Како дете знаел само дека мајка му се откажала од него. Иако подоцна се обидел да воспостави контакт, од нејзина страна никогаш немало вистинска емоција. Нивните разговори секогаш завршувале без резултат.
„Се обидовме да ја споиме нашата приказна — мојата и нејзината гледна точка. Но никогаш не успеавме. Или таа се откажуваше, или јас. И така останавме секој со својата вистина.“
Најболниот момент се случил на неговиот 18-ти роденден. Отишол кај неа за да види дали барем знае кога му е роденден.
„Рече дека тој ден за неа е сосема обичен и дека не знае зошто сум дошол. Тоа ме скрши. Тогаш решив дека никогаш повеќе нема да одам кај неа.“
Како што вели, чекал да стане полнолетен не заради правни причини, туку за да види дали ѝ значи барем тогаш, кога веќе не ѝ значел како дете. Уште едно разочарување, но и нов почеток. На односот со мајка му ставил точка.
Детството го поминал во дом до својата 15-та година. Никогаш не добил јасен одговор зошто бил оставен. Единствената порака што ја добил била: „Имаш свој пат и треба да одиш по него.“
Кога го напуштил домот, животот станал уште потежок. Ја изгубил сигурноста, редовните оброци и луѓето што се грижеле за него. На само 17 години заминал да работи во Германија.
„Тогаш ја почувствував вистинската борба. Премногу болка, солзи и неправда. И решив да напишам книга — да го извадам сето тоа од себе.“
Во тоа успеал. Вели дека пишувањето му помогнало да се „прочисти“. Неговата мисија е јасна — да им покаже на младите луѓе да го ценат она што го имаат, особено здравото семејство.
Книгата на Амир не е жалба, туку глас за оние што го немаат. Неговата приказна повикува на сочувство и разбирање — особено кај оние што лесно забораваат колку се вредни родителската љубов и топлината на домот.